تاثیر آموزش مثبت اندیشی بر امید به زندگی و سلامت روان دانش آموزان متوسطه دوم شهر بافت

امید به زندگی و سلامت روان از عوامل کلیدی در موفقیت و رفاه دانش آموزان هستند. با توجه به چالش های دوره نوجوانی آموزش مهارت های مثبت اندیشی می تواند نقش موثری در بهبود این متغیرها داشته باشد. این پژوهش به بررسی تاثیر آموزش مثبت اندیشی بر امید به زندگی و سلامت روان دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر بافت پرداخته است. این مطالعه از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری تحقیق حاضر دانش آموزان دختر و پسر متوسطه دوره دوم شهرستان بافت به تعداد ۳۵۶۶ نفر در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ می باشد که به صورت تصادفی خوشه ای تک مرحله ای انتخاب شدند و تعداد ۴۰ نفر از آزمودنی هایی که از لحاظ امید به زندگی و سلامت روان پایین ترین نمره را داشتند انتخاب و به دو گروه آزمایشی (۲۰ نفر) و گواه (۲۰ نفر) تقسیم شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه امید به زندگی اشنایدر (SHS) و پرسشنامه سلامت روان گلدبرگ (۲۸-GHQ) بودند. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش مثبت اندیشی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش مثبت اندیشی به طور معناداری باعث افزایش امید به زندگی (۰/۰۵>P) و بهبود سلامت روان (کاهش علائم اضطراب، افسردگی و استرس) در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. همچنین تاثیر آموزش بر دختران و پسران متفاوت نبود. آموزش مثبت اندیشی به عنوان یک مداخله روان شناختی موثر می تواند در محیط های آموزشی برای ارتقای امید به زندگی و سلامت روان دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد. پیشنهاد می شود برنامه های درسی مدارس کارگاه های مهارت های مثبت اندیشی را به صورت نظام مند بگنجانند.

کلیدواژه ها:

مثبت اندیشی ، امید به زندگی ، سلامت روان ، دانش آموزان متوسطه ، شهر بافت