طراحی مجتمع گردشگری با رویکرد عوامل موثر در بهسازی محیط های شهری

امروزه نبود مجتمع های گردشگری در بسیاری از شهرها زمینه ساز مشکلات متعدد شهری و ناپایداری محیطی شده است. یکی از مهم ترین معضلات شهرها وجود بافت های ناکارآمد و فرسوده است که به دلیل کاهش حس تعلق اجتماعی، بستر آسیب های اجتماعی را فراهم کرده اند. توجه به بهسازی و نوسازی این بافت ها، به ویژه در شهر ساوه با توجه به موقعیت اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و تاریخی آن، اهمیت ویژه ای دارد. هدف این پژوهش طراحی مجتمع گردشگری با رویکرد عوامل موثر در بهسازی محیط های شهری است. روش تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر گردآوری داده ها میدانی و کتابخانه ای و از نظر اجرا توصیفی–پیمایشی است. جامعه آماری شامل شهروندان ساوه بوده و با روش نمونه گیری در دسترس، ۶۰ نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته با ۱۹ سوال در چهار مولفه کالبدی–فضایی، اقتصادی، زیست محیطی و اجتماعی–فرهنگی بود که با طیف پنج درجه ای لیکرت سنجیده شد. تحقیق حاکی از آن است که مولفه کالبدی–فضایی با مقدار آماره ی فریدمن ۱۲/۸۰ در سطح معناداری ۰/۰۵ بیشترین اهمیت را دارد. در مجموع، توجه به این عوامل در طراحی مجتمع های گردشگری می تواند به بهسازی محیط های شهری، ارتقای کیفیت زندگی و کاهش آسیب های اجتماعی کمک کند. یافته های دیگر پژوهش نشان داد که میان مولفه های کالبدی–فضایی، اقتصادی، زیست محیطی و اجتماعی–فرهنگی همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج رگرسیون بیانگر آن بود که مولفه کالبدی–فضایی بیشترین تاثیر را بر بهسازی محیط های شهری داشته و پس از آن مولفه های اجتماعی–فرهنگی و اقتصادی نقش مهمی ایفا کرده اند.

کلیدواژه ها:

مجتمع گردشگری ، بهسازی محیط های شهری