ممیزی و ثبت رخداد سامانه های هوش مصنوعی در خطوط لوله نفت و گاز: الزامات انطباق و قابلیت استناد در داوری

گسترش سامانه های هوشمند در خطوط لوله نفت و گاز افزون بر ارتقای کارایی و ایمنی چالش های حقوقی تازه ای را در زمینه اعتبار داده های تولیدی آنها در داوری های بین المللی پدید آورده است. مسئله اصلی این پژوهش بررسی آن است که آیا رخدادها و لاگ های ثبت شده توسط این سامانه ها می توانند به عنوان دلیل معتبر در فرآیند حل اختلاف مورد پذیرش قرار گیرند یا خیر. هدف، تحقیق تحلیل چارچوب های مقرراتی و استانداردهای فنی و حقوقی در سطح بین المللی و داخلی و ارائه راهکارهایی برای تقویت استناد پذیری این داده هاست. روش پژوهش توصیفی - تحلیلی با رویکرد تطبیقی است و در آن مقررات اتحادیه اروپا و ایالات متحده استانداردهای فنی مدیریت امنیت و بایگانی دیجیتال و قوانین ایران مورد مطالعه قرار گرفته اند. یافته ها نشان می دهد که قابلیت استناد داده های تولیدی منوط به تحقق سه شرط اساسی است: اصالت، تمامیت و امکان ممیزی. تحقق این شرایط تنها در صورتی ممکن است که الزامات فنی همچون ذخیره سازی غیر قابل تغییر و برچسب زمانی معتبر با الزامات حقوقی مربوط به ادله و داوری تلفیق شوند. نتیجه تحقیق بیانگر آن است که همگرایی قوانین داخلی با استانداردهای جهانی، همراه با درج شروط روشن در قراردادهای نفت و گاز می تواند زمینه پذیرش داده های سامانه های هوشمند را در داوری های بین المللی فراهم ساخته و جایگاه آنها را به عنوان ادله ای قابل اتکا و اثرگذار تثبیت کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، خطوط لوله نفت و گاز ، ادله الکترونیکی ، انطباق ، داوری بین المللی