اعتبار حقوقی اسناد الکترونیکی در حقوق ایران و مقایسه با کشورهای پیشرو

تحولات فناوری اطلاعات مفهوم سنتی «سند» را دگرگون ساخته و چالش های نوینی در خصوص اعتبار و حجیت اسناد الکترونیکی ایجاد کرده است. مطابق قانون تجارت الکترونیکی ایران (۱۳۸۲)، داده پیام در حکم سند معتبر تلقی می شود و در صورت برخورداری از شرایطی چون انتساب پذیری، تمامیت محتوا و امضای الکترونیکی معتبر، قابلیت استناد در مراجع قضایی و اداری را دارد. با این حال یافته های این پژوهش نشان می دهد که اگرچه اسناد الکترونیکی از نظر قانون ایران دارای اعتبار حقوقی هستند، در عمل به دلیل ابهامات تفسیری، ضعف زیرساخت های فنی و ناهماهنگی مقررات داخلی با استانداردهای بین المللی این اعتبار به طور کامل تحقق نیافته است. این مقاله با رویکرد تحلیلی تطبیقی، جایگاه اسناد الکترونیکی در نظام حقوقی ایران را بررسی کرده و آن را با مقررات ایالات متحده (ESIGN و UETA) و اتحادیه اروپا (eIDAS) مقایسه می کند. نتایج نشان می دهد که کشورهای پیشرو با وضع قوانین جامع و ایجاد بسترهای فنی اعتبار این اسناد را به طور کامل تضمین کرده اند، در حالی که نظام حقوقی ایران همچنان نیازمند اصلاح و تکامل در این زمینه است.

کلیدواژه ها:

سند الکترونیکی ، داده پیام ، امضای دیجیتال ، اعتبار حقوقی ، ESIGN ، eIDAS