گزارش موردی پریکاردیت پایوگرانولوماتوز در گربه مبتلا به FIP با شیوع نسبتا نادر

در تیرماه ۱۴۰۳، یک قلاده گربه ماده ۳/۵ ساله، عقیم نشده، با سابقه اخیر جراحی فتق دیافراگمی و علائم دیسترس تنفسی و بی حالی به بیمارستان تخصصی دانشکده دامپزشکی دانشگاه ارومیه ارجاع شد. در معاینه بالینی، وضعیت بدنی طبیعی و تاکی پنه مشاهده گردید. سمع قفسه سینه نشان دهنده صدای مبهم قلبی و تنفسی بود. نبض زنی تاکی کاری را تایید می کرد، اما قدرت نبض کمتر از حد نرمال ارزیابی شد. رنگ مخاطات دهانی نیز نسبتا طبیعی به نظر می رسید. پس از ارجاع به بخش رادیولوژی، وجود مایع در محوطه صدری تایید شد. با تخلیه بخشی از مایع و مثبت شدن تست ریوالتا، نمونه خون و مایع صدری برای بررسی های تکمیلی برداشت شد. یافته های هماتولوژی شامل هیپرپروتئینمی، کم خونی خفیف و لوکوگرام استرسی بودند. پس از تخلیه مایع و تهیه رادیوگراف مجدد، سایه قلب بزرگ تر از حد طبیعی ارزیابی شد. اکوی کاردیوگرافی افزایش ضخامت پریکارد جداری و احشایی، کاهش LVIDd و وجود افیوژن پریکاردی را نشان داد. بررسی مایع صدری وجود ترانسودای تعدیل شده را تایید کرد و نتیجه PCR، ابتلای حیوان به پریکاردیت عفونی گربه را قطعی ساخت. در بخش جراحی تصمیم به کارگذاری لوله صدری گرفته شد، اما حیوان در حین عمل تلف گردید. در کالبدگشایی، محوطه بطنی طبیعی بوده و کبد کمی بزرگ تر از حد معمول بود و درگیری خفیف با کبد چرب مشاهده شد. در محوطه صدری، ظاهر جنب جداری طبیعی بود، اما ادم ریوی شدید، ضخیم شدن پریکارد به مقدار حدود ۱ میلی متر و میکروکاردی به وضوح مشاهده گردید. این یافته ها احتمال وجود افیوژن صدری ناشی از نارسایی احتقانی قلب (CHF)، افزایش فشار پریکارد و کاهش شدید پرلود را تقویت کرد. بررسی هیستوپاتولوژی نمونه ها نشان دهنده التهاب پایوگرانولوماتوز پریکاردی و نفوذ ناحیه ای پلاسموسیت ها بود. همچنین در نمونه های ریوی، ادم، پرخونی و آتلکتازی فوکال مشاهده شد. هیچ گونه نشانه ای از بدخیمی در ارزیابی ماکروسکوپی و میکروسکوپی وجود نداشت.