بررسی هم خوانی تشخیص بزرگ شدگی دهلیز چپ در سگ ها بین رادیوگرافی قفسه سینه و اکوکاردیوگرافی

زمینه مطالعه: بزرگ شدگی دهلیز چپ در سگ ها تغییر ساختاری شایعی در بسیاری از بیماری های قلبی به ویژه MMVD است. تشخیص زودهنگام این عارضه از نظر بالینی اهمیت بالایی دارد چراکه با پیش رفت بیماری و ایجاد نارسایی احتقانی، پیش آگهی بیماری نامطلوب تر می گردد. اکوکاردیوگرافی همچنان استاندارد طلایی برای ارزیابی اندازه دهلیز چپ می باشد. اگرچه رادیوگرافی قفسه سینه عملا در دسترس تر است اما دقت تشخیص بزرگی دهلیز چپ، دارای محدودیت هایی است. هدف مطالعه: در این مطالعه تلاش شده تا ارتباط تشخیص بزرگی دهلیز چپ از طریق رادیولوژی، و اکوکاردیوگرافی (از طریق مقیاس LA/Ao) بررسی شود. روش کار: ۱۸ سگ از نژادهای مختلف، تحت بررسی رادیولوژیک و اکوکاردیوگرافیک قرار گرفتند. بزرگی دهلیز چپ با رادیولوژی در نمای جانبی، با معیارهای معمول رادیولوژیک، شامل بالا رفتن کارینا و برونش چپ، افتراق برونش ها، علامت کوله پشتی، صاف شدن لبه خلفی، و در نمای پشتی-شکمی با سایه دهلیز در محل همپوشانی با بطن راست، ظاهر دیواره دو لایه، برآمدگی گوشک چپ و افزایش زاویه جدایی برونش ها بررسی شد. در بررسی اکوکاردیوگرافیک، نسبت LA/Ao از نمای Right parasternal short axis اندازه گیری شد و برای اطمینان از درستی تشخیص، مساحت دهلیز چپ نسبت به مساحت آئورت در نمای right parasternal short axis transaortic و FS% دهلیز چپ نیز در نمای چهار حفره ای اندازه گیری شد. داده ها با برنامه SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شد و سطح معناداری P<۰.۰۵ قرار گرفت. نتایج: مشخص شد افزایش نسبت LA/Ao همواره با تشخیص رادیولوژیک بزرگ شدگی دهلیز چپ همراه نبوده است. همچنین بررسی آستانه ای افزایش LA/Ao،