نحوه پراکندگی و مورفومتری سلول های آرژنتافین در معده جوجه تیغی گوش بلند

زمینه مطالعه: جوجه تیغی گوش بلند یکی از پستانداران کوچک، شب زی و حشره خوار است که در زیستگاه های خشک و نیمه خشک زندگی می کند. رژیم غذایی این گونه عمدتا شامل حشرات، کرم ها، بی مهرگان کوچک و گاهی مواد گیاهی است. دستگاه گوارش این حیوان به ویژه معده، با عادات تغذیه ای خاص آن تطبیق یافته و دارای ویژگی های ساختاری و عملکردی متمایزی است. هدف: سلول های آرژنتافین که از نوع سلول های انترواندوکرین معده به شمار می آیند، عمدتا در قسمت قاعده ای غدد معدی و میان سلول های چیف قرار دارند. این سلول ها با ترشح هورمون هایی نظیر سروتونین، گاسترین و سوماتوستاتین نقش مهمی در تنظیم ترشح اسید معده، کنترل حرکات دودی و هماهنگی فعالیت سلول های ترشحی دیگر ایفا می کنند. تمایل این سلول ها به ترکیبات نقره موجب می شود که با روش رنگ آمیزی فونتانا ماسون به خوبی قابل شناسایی باشند. مواد و روش ها: در این مطالعه، معده پنج نمونه جوجه تیغی بالغ پس از آسان کشی جمع آوری و در محلول فرمالین ۱۰٪ تثبیت شد. نمونه ها با روش های روتین بافت شناسی در پارافین قالب گیری و برش های ۵ تا ۷ میکرونی تهیه گردید. سپس برش ها با رنگ آمیزی اختصاصی نمک های نقره فونتانا ماسون رنگ آمیزی و سلول های آرژنتافین شناسایی شدند. پراکندگی این سلول ها در نواحی کاردیا، فوندوس و پیلور با میکروسکوپ نوری بررسی و تحلیل گردید. نتایج: نتایج نشان داد سلول های آرژنتافین بیشترین تراکم را در بخش قاعده ای غدد فوندوسی داشته و به صورت پراکنده در بدنه غده نیز دیده می شوند، در حالی که در غدد پیلور تراکم آن ها به طور محسوسی کاهش یافته است. این الگوی توزیع نشان دهنده فعالیت ترشحی و تنظیمی بالاتر فوندوس در معده جوجه تیغی گوش بلند است. نتیجه گیری نهایی: یافته های این تحقیق پایه ای برای مطالعات تطبیقی و