مروری بر نقش فرایندهای اکسیداسیون، انعقاد و جذب سطحی در حذف آرسنیک از آب

آرسنیک (As) به ویژه گونه As(III) یکی از آلاینده های خطرناک آب با خطرات بهداشتی قابل توجه است. این مقاله مروری بر نقش فرایندهای اکسیداسیون، انعقاد/لخته سازی و جذب سطحی در حذف آرسنیک از آب ارائه می دهد. شناخت دقیق گونه بندی آرسنیک، pH، غلظت آهن و آنیون های مزاحم در انتخاب روش های مناسب بسیار حائز اهمیت است. در بخش اکسیداسیون، روش هایی مانند کلر، دی اکسید کلر، پراکسید هیدروژن، فرایندهای فوتوکاتالیستی، الکتروشیمیایی و ترکیبات فنتون و ازن مقایسه شده اند که نشان می دهد ترکیب اکسیداسیون با رسوب گذاری یا جذب، کارایی بالایی در حذف As(III) دارد. در فرایند انعقاد، منعقدکننده ها حاوی آهن و آلومینیوم، و کمک منعقدکننده های زیستی؛ مانند کیتوزان باعث افزایش کارایی حذف آرسنیک، و کاهش مصرف مواد شیمیایی می شوند. جذب سطحی نیز با استفاده از جاذب های اکسید آهن، آلومینا و جاذب های پوشش داده شده، به ویژه جاذب های آهن دار، نقش مهمی در حذف نهایی آرسنیک ایفا می کنند. ازنظر اقتصادی، نتایج نشان داد انعقاد برای دبی های بالا و جذب برای دبی های پایین مقرون به صرفه تر است. جهت حذف موثر آرسنیک، ترکیبی از اکسیداسیون هدفمند As(III)، انعقاد با منعقدکننده های آهنی تقویت شده توسط کمک منعقدکننده های زیستی و جذب سطحی با جاذب های آهن دار به عنوان راهکار اصلی پیشنهاد می شود. مدیریت پایدار لجن های آرسنیکی و پایش مستمر کیفیت آب و عملکرد فرایندها از عوامل کلیدی برای تضمین کارآیی بلندمدت این روش ها هستند. انجام آزمایش های پایلوت برای بهینه سازی شرایط عملیاتی نیز ضروری است.

کلیدواژه ها:

آلودگی آرسنیک ، اکسیداسیون ، انعقاد - لخته سازی ، جذب ، تصفیه آب