رنگ زدایی راکتیو بلاک-۵ با استفاده از میکروفلور ورمی کمپوست و سمیت زدایی محصولات جانبی با استفاده از تصفیه تکمیلی ماورابنفش/هیدروژن پراکساید برای آبیاری گندم و ذرت
محل انتشار: سومین همایش ملی مدیریت کیفیت آب و پنجمین همایش ملی مدیریت مصرف آب با رویکرد کاهش هدررفت و بازیافت
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 64
فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
IWWA06_082
تاریخ نمایه سازی: 3 اسفند 1404
چکیده مقاله:
حضور رنگ های سنتزی در فاضلاب نساجی یکی از مهم ترین مشکلات زیست محیطی است. امروزه حذف این رنگ ها با روش های متفاوتی انجام می شود که در میان این روش ها، تکنیک های بیولوژیک دوستدار محیط زیست هستند. در این تحقیق از میکروفلور جداسازی شده از کود بیولوژیکی ورمی کمپوست برای رنگ زدایی راکتیو بلک-۵ در دمای ۳۵ درجه سلسیوس و pH ۷ تحت شرایط بی هوازی انجام شد. بعد از ۳۶ ساعت به ترتیب راندمان های، ۹۴.۷۹، ۹۴.۰۶، و ۹۳.۶ درصد برای غلظت های ۸۰۰، ۸۵۰، و ۹۵۰ میلی گرم بر لیتر مشاهده شد. سپس با افزایش غلظت به ۱۴۰۰ میلی گرم بر لیتر راندمان به ۵۱.۵۷ درصد در زمان ۳۶ ساعت رسید. همچنین راندمان حذف سایر رنگ های متیل رد، متیل اورانژ، اریوکروم بلک تی و اسید بلو-۱۱۳ توسط سویه باکتری جداسازی شده ۹۴.۲۹، ۹۲.۱۰، ۹۰.۸۳، و ۸۸.۹۵ درصد بودند. نتایج تست سمیت نشان داد که رنگ راکتیو بلک-۵ مادر برای بذرها سمی نبود (جوانه زنی کامل). در حالی که راکتیو بلک-۵ تصفیه شده با باکتری جداسازی شده از ورمی کمپوست به دلیل تشکیل آمین های آروماتیک میانی برای بذرها سمی بود (عدم جوانه زنی). بنابراین تصفیه تکمیلی UV-C + H۲O۲ برای سمیت زدایی محصولات جانبی تشکیل شده انجام گردید. نتایج کاربرد تصفیه تکمیلی نشان از سمیت زدایی و جوانه زنی بذرها داشت. در تصفیه تکمیلی با ماورابنفش+هیدروژن پروکساید به دلیل تولید رادیکال های هیدروکسیل، آمین های آروماتیک میانی سمی به ترکیباتی با میزان سمیت کمتر تبدیل می شود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
زهرا عمادی
گروه مهندسی بهداشت محیط، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران
مهربان صادقی
کمیته تحقیقات و فناوری دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران
فاضل محمدی مقدم
گروه مهندسی بهداشت محیط، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران
سلیمان فروزنده
گروه مهندسی بهداشت محیط، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران
رامین صادقی
گروه مهندسی شیمی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران