بررسی استفاده از پساب آب شیرین کن شهر لامرد و کاربرد آن در ساخت وساز

با توجه به کمبود منابع آب شیرین در مناطق جنوبی ایران، استفاده از آب شیرین کن ها به عنوان یکی از مهم ترین راهکارهای تامین آب شرب مطرح است. یکی از پیامدهای این فرآیند، تولید حجم قابل توجهی پساب شور است که در حدود ۴۰ درصد آب ورودی را شامل می شود. در شهر لامرد، با وجود ظرفیت تولید ۳۰۰ مترمکعب آب شیرین در شبانه روز، روزانه حدود ۱۲۰ مترمکعب پساب تولید می شود. آزمایش ها نشان داد که EC پساب خروجی حدود ۶۵۰۰ µS/cm است که نشان دهنده شوری متوسط (کمتر از آب دریا و بیشتر از آب شیرین) می باشد. این پساب حاوی یون های کلرید، سولفات و سختی قابل توجه است. برای کاهش شوری، درصدی از آب شبکه به پساب افزوده شد تا شرایط برای استفاده در صنعت ساخت وساز مناسب تر گردد. نتایج آزمایش ها نشان داد که استفاده محدود از این آب در بتن غیرسازه ای و تولید بلوک سیمانی می تواند بدون افت محسوس کیفیت انجام گیرد، اما در بتن مسلح احتمال خوردگی میلگردها در اثر یون کلرید وجود دارد. از این رو، به کارگیری پساب رقیق شده آب شیرین کن در پروژه های غیرسازه ای و یا استفاده ترکیبی آن با افزودنی های ضدخوردگی توصیه می شود. در نتیجه، پساب آب شیرین کن لامرد نه تنها یک چالش زیست محیطی محسوب نمی شود، بلکه با مدیریت صحیح می تواند به منبعی جایگزین برای صرفه جویی در مصرف آب شیرین تبدیل گردد.

کلیدواژه ها:

آب شیرین کن ، پساب شور ، بتن غیر سازه ای ، زیست محیطی