بررسی رابطه انگیزه پیشرفت تفکر انتقادی و مهارت اجتماعی با پیشرفت تحصیلی با میانجیگری متغیر عزت نفس

هدف این مطالعه تعیین رابطه انگیزه پیشرفت تفکر انتقادی و مهارت اجتماعی با پیشرفت تحصیلی با میانجی گری عزت نفس در دانشجویان یکی از دانشگاه های شهر تهران می باشد؛ روش تحقیق این پژوهش از نظر هدف جزو تحقیقات کاربردی و از نظر روش از نوع توصیفی - همبستگی می باشد؛ جامعه آماری تحقیق شامل کلیه دانشجویان دانشگاهی در تهران و نمونه تحقیق بر اساس قاعده گرین برای تعیین حجم نمونه مورد نیاز در تحلیل رگرسیون به تعداد ۱۵۰ نفر می باشد. ابزار تحقیق شامل پرسشنامه انگیزش پیشرفت تحصیلی، هارتر پرسشنامه گرایش به تفکر انتقادی، ریکتس پرسشنامه مهارت های اجتماعی (TISS) ایندربیتزن و فوستر آزمون عزت نفس کوپراسمیت و معدل تحصیلی به عنوان شاخص پیشرفت تحصیلی می باشد. با توجه به نتایج ضرایب تاثیر می توان گفت که انگیزه پیشرفت با ضریب تاثیر ۰/۱۷۵ بر پیشرفت تحصیلی تاثیر دارد؛ در این رابطه ضریب معناداری مربوط به متغیر میانجی عزت نفس نشان داد که نمی توان تایید کرد که متغیر میانجی عزت نفس، رابطه بین انگیزه پیشرفت و پیشرفت تحصیلی را تعدیل می کند. تفکر انتقادی با ضریب تاثیر ۰/۱۲۸ بر پیشرفت تحصیلی تاثیر ندارد و در سطح اطمینان ۹۵ درصد نمی توان تایید کرد که متغیر میانجی عزت نفس رابطه بین تفکر انتقادی و پیشرفت تحصیلی را تعدیل می کند. مهارت اجتماعی با ضریب تاثیر ۰/۰۹۱ بر پیشرفت تحصیلی تاثیر ندارد. در سطح اطمینان ۹۵ درصد می توان تاثیر متغیر عزت نفس را به عنوان متغیر میانجی تایید کرد به عبارتی دیگر در سطح اطمینان ۹۵ درصد می توان تایید کرد که متغیر میانجی عزت نفس رابطه بین مهارت اجتماعی و پیشرفت تحصیلی را تعدیل می کند.

کلیدواژه ها:

انگیزه پیشرفت ، تفکر انتقادی ، مهارت اجتماعی ، پیشرفت تحصیلی ، عزت نفس