اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر باورهای ناکارآمد در افراد دارای علائم افسردگی

افسردگی یکی از شایع ترین اختلالات روانی است که نقش باورهای ناکارآمد در بروز و تداوم آن به طور گسترده ای مورد تاکید قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر کاهش باورهای ناکارآمد در افراد دارای علائم افسردگی خفیف تا متوسط بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل افراد دارای علائم افسردگی مراجعه کننده به یکی از کلینیک های روان شناسی شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بود. از میان آنان، ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۷۵ دقیقه ای به صورت گروهی تحت درمان شناختی رفتاری قرار گرفت و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل سیاهه افسردگی بک–نسخه دوم (BDI-II) و مقیاس اعتباربخشی باورهای شخصی بود. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) و نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد پس از کنترل اثر پیش آزمون، تفاوت معناداری بین دو گروه از نظر باورهای ناکارآمد وجود دارد و درمان شناختی رفتاری موجب کاهش معنادار باورهای ناکارآمد در گروه آزمایش شده است (P<۰/۰۰۱). یافته های پژوهش نشان دهنده اثربخشی درمان شناختی رفتاری در اصلاح باورهای ناکارآمد افراد دارای علائم افسردگی است و بر اهمیت به کارگیری این رویکرد در مداخلات روان شناختی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، باورهای ناکارآمد ، علائم افسردگی