همزیستی مسالمت آمیز در حقوق بین الملل و حقوق اسلامی

«همزیستی مسالمت آمیز در اسلام و حقوق بین الملل» همانطور که از عنوان آن پیدا است، بیانگر دیدگاه حقوق بین الملل معاصر (به ویژه پس از جنگ جهانی دوم) و نیز دیدگاه اسلام در این خصوص است. باید توجه داشت که همزیستی مسالمت آمیز، با «صلح» متفاوت است؛ چه اینکه به «عدم جنگ» هم صلح اطلاق می شود؛ ولی در همزیستی، افزون بر صلح و نبود جنگ، تعاون و همکاری براساس اصول مشترک نیز وجود دارد. هدف پژوهش تبیین اصالت همزیستی مسالمت آمیز در حقوق بین الملل و حقوق اسلامی و مبانی مورد نظر اسلام برای تحقق همزیستی مسالمت آمیز ملل به عنوان یک ضرورت برای تکامل جوامع است . بی شک صلح و امنیت در پرتو همزیستی مسالمت آمیز بشریت به ارمغان خواهد آمد. دین اسلام که جامع ادیان گذشته است به این مسئله توجهی ویژه نموده است. یقینا همه ادیان آسمانی و پیامبران الهی مروج توحید و منجی بشریت و منادی صلح، امنیت و رفتار محبت آمیز نسبت به پیروان دیگر مذاهب می باشند، ولی پیروان ادیان با گذشت زمان و در اثر دوری از رهبری اولیای خدا، به تدریج انحرافاتی را پذیرا شده و گاه تحت تاثیر ملل دیگر، منکر زندگی مسالمت آمیز با پیروان دیگر مذاهب شده اند؛ چنان که پیروان دین یهود و مسیحیت به نژادپرستی رو آورده و در این راستا جنگ های زیادی به راه انداختند و انسان های فراوانی را به قتل رساندند و البته باید گفت در این زمینه یهودیان شدت عمل بیشتری داشته اند و در قوم یهود تضاد با حقوق بین الملل به نحو واضح مشاهده می شود؛ آنان علاوه بر این که معتقد به برتری نژاد خویش می باشند، دیگر ملل را در خدمت خود می انگارند. اما از نظر اسلام، صلح و همزیستی مسالمت آمیز انسان ها با عقاید و مذاهب گوناگون، یک ارزش و هدف است.

کلیدواژه ها:

همزیستی مسالمت آمیز ، صلح و امنیت ، بشریت