بررسی تاثیر خودناتوان سازی بر پرخاشگری دانشجویان دانشگاه آزاد واحد ورامین با در نظر گرفتن نقش تعدیلگر اضطراب

پرخاشگری دانشجویان، یک مشکل جدی است که نیازمند توجه و اقدامات جدی است. خودناتوان سازی و اضطراب، دو عامل مهمی هستند که در بروز پرخاشگری نقش دارند. در پژوهش حاضر به بررسی تاثیر خودناتوان سازی بر پرخاشگری دانشجویان دانشگاه آزاد واحد ورامین با در نظر گرفتن نقش تعدیلگر اضطراب پرداخته شد. پژوهش حاضر از نظر هدف از نوع تحقیقات کاربردی و از جهت بررسی روابط بین متغیرها در میان تحقیقات توصیفی پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش حاضر دانشجویان دانشگاه آزاد واحد ورامین بودند که با توجه به تعداد اعضای جامعه که حدود ۱۴۰۰۰ نفر بودند با استفاده از جدول کرجسی و مورگان تعداد ۳۰۲ نفر برای توزیع پرسشنامه انتخاب گردیدند و بوسیله شیوه نمونه گیری خوشه ای دو مرحله ای داده ها جمع آوری گردید. در پژوهش حاضر برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد که روایی و پایایی آن مورد سنجش قرار گرفت استفاده شده است. به منظور آزمون فرضیات از مدلسازی معادلات ساختاری استفاده شده است. نتایج به دست آمده از آزمون مدل تحقیق نشان داد که خودناتوان سازی بر پرخاشگری دانشجویان دانشگاه آزاد واحد ورامین تاثیر مثبت و معناداری دارد. همچنین اضطراب نقش تعدیلگر بر رابطه بین خودناتوان سازی و پرخاشگری دانشجویان دانشگاه آزاد واحد ورامین دارد. با درک بهتر این عوامل و اجرای راهکارهای مناسب، می توان به کاهش پرخاشگری در محیط دانشگاه کمک کرد.

کلیدواژه ها:

خودناتوان سازی ، اضطراب ، پرخاشگری دانشجویان