جستاری در فرس نامه ها و نقش اسب در سیر و سلوک با انسان و بازتاب آن در ادبیات فارسی

اسب که قدما جوهر آن را با آدمی یکی دانسته اند از دیرباز حضوری موثر و نقشی برجسته در زیست و زاد آدمی داشته است. در میان موضوعات و مضامین متکثر ادبیات فارسی و متون کهن، تعدد فرس نامه های موجود و شناخته شده که سابقه آن به سده پنجم می رسد بیانگر اهمیت موضوع و توجه آدم ها به اسب بوده است. وابستگی متقابل اسب و انسان امری است قدیم و از همین روی، انتخاب، تیمارداری و نگهداری اسب برای انسان همواره از اهمیت بسزایی برخوردار بوده است. در منابع قدیم تاکید بر رویه زندگی و سلوک انسان با اسب مکرر آمده است. فرس نامه ها و تالیف متون با موضوع اسب گواهی می دهند که در گذشته زیست انسان تا چه میزان به اسب و برخی از حیوانات خانگی وابسته بوده و اعتبار اسب در بین دیگر حیوانات اهلی شده، گاهی از اعتبار حیوانات خانگی و میزان وابستگی انسان به همنوعانش نیز بیشتر بوده است. این جستار می کوشد تا ضمن مروری بر چیستی فرس نامه ها، دلایل و میزان وابستگی آدمی به اسب را به قدر وسع و با تکیه بر منابع پیشین و با رویکردی تحلیلی بازنماید.

کلیدواژه ها:

اسب ، انسان ، ادبیات ، فرس نامه