پیشبینی خودفاش سازی فرزندان بر اساس سبکهای دلبستگی در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی

یکی از جنبه های مهم تعامل کودک با والدین میزان خودفاش سازی صحیح و بیان احساسات و افکار در محیط خانواده است، به خاطر اینکه خودفاش سازی مناسب نقش مهمی در رشد مهارت های اجتماعی و حل مسئله دارد، بدین سبب شناسایی عوامل موثر بر آن می تواند نقش پیشگیرانه از خودفاش سازی نامناسب در کودکان داشته باشد؛ بنابراین هدف پژوهش حاضر پیش بینی خودفاش سازی فرزندان بر اساس سبک های دلبستگی در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی بود. این پژوهش از نوع تحقیقات توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهرستان لنجان در سال ۱۴۰۴ - ۱۴۰۳ به تعداد ۱۲۹۵۳ نفر بودند. حجم نمونه با استناد به فرمول کوکران ۳۰۰ نفر در نظر گرفته شد که پرسشنامه های پرسشنامه سبک دلبستگی کولینز و رید (۱۹۹۰) و خودافشاگری ژورارد و لندزمن (۱۹۶۰) در بین آنان توزیع گردید. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS به روش ضریب همبستگی و رگرسیون تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که بین سبک دلبستگی ایمن و خودفاش سازی فرزندان رابطه مثبت و معنی داری و بین سبک دلبستگی اجتنابی با خودفاش سازی رابطه منفی و معنی دار وجود دارد؛ در حالی که بین سبک دلبستگی دوسوگرا اضطرابی با خودفاش سازی فرزندان رابطه معنی داری وجود ندارد. همچنین نتایج رگرسیون گام به گام نشان داد که در گام اول ضریب سبک دلبستگی ایمن ۳/۷ درصد واریانس خودفاش سازی فرزندان و در گام دوم ضرایب سبک دلبستگی ایمن و سبک دلبستگی اجتنابی ۵/۴ درصد واریانس خودفاش سازی فرزندان را تبیین می کند.

کلیدواژه ها:

خودفاش سازی فرزندان ، سبکهای دلبستگی ، دانش آموزان ابتدایی