کاربرد بیوتکنولوژی خاک در بهبود چرخه کربن و کاهش گازهای گلخانه ای در سیستم های کشاورزی ایران در شرایط تغییر اقلیم

تغییر اقلیم به عنوان یکی از جدی ترین چالش های قرن حاضر، سیستم های کشاورزی ایران را با تهدیدات جدی مواجه ساخته است. این مطالعه مروری با تمرکز بر کاربردهای بیوتکنولوژی خاک، به بررسی راهکارهای بهبود چرخه کربن و کاهش گازهای گلخانه ای در بخش کشاورزی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که ریزموجودات خاکزی از طریق مکانیسم های مختلفی از جمله تثبیت کربن در زیست توده میکروبی، تولید ترکیبات پایدار کربنی و کاهش مستقیم گازهای گلخانه ای می توانند سهم قابل توجهی در کاهش اثرات تغییر اقلیم داشته باشند. به طور خاص، استفاده از کنسرسیوم های میکروبی طراحی شده می تواند تا ۳۰٪ ذخیره کربن آلی خاک را افزایش داده و انتشار اکسید نیتروژن (N₂O) را تا ۴۵٪ کاهش دهد. همچنین، تلفیق فناوری های بیوتکنولوژیک با مدیریت پایدار خاک می تواند ضمن بهبود حاصلخیزی خاک، به افزایش تاب آوری سیستم های کشاورزی در برابر تغییرات اقلیمی بینجامد. برای دستیابی به این اهداف، اجرای راهکارهای یکپارچه شامل توسعه پژوهش های بومی، تقویت زیرساخت های تولید و ترویج، و تدوین سیاست های حمایتی پیشنهاد می شود. این مطالعه بر این نکته تاکید دارد که بهره گیری از پتانسیل های بیوتکنولوژی خاک می تواند نقش کلیدی در تحقق اهداف کشاورزی پایدار و توسعه اقتصاد کم کربن در ایران ایفا نماید.

کلیدواژه ها:

تغییر اقلیم ، بیوتکنولوژی خاک ، چرخه کربن ، گازهای گلخانه ای ، کشاورزی پایدار