بهبود بهره وری آب در انگورکاری ایران با استفاده از هسته های عاری از ویروس و مقاوم به خشکی در شرایط تغییر اقلیم

تغییر اقلیم و به تبع آن تشدید خشکسالی و محدودیت منابع آبی، چالش های جدی را برای بخش کشاورزی ایران، به ویژه انگورکاری، ایجاد کرده است. هدف این پژوهش، بررسی راهکارهای بهبود بهره وری آب در تاکستان های ایران از طریق به کارگیری هسته های عاری از ویروس و پایه های مقاوم به خشکی در شرایط اقلیمی متغیر است. با توجه به نقش حیاتی پایه های انگور در تحمل گیاه به تنش های محیطی، استفاده از پایه های مقاوم به خشکی می تواند با افزایش جذب و کارایی مصرف آب و تنظیم پاسخ های فیزیولوژیکی، به تاک ها در شرایط کم آبی کمک کند. همچنین، تضمین سلامت گیاه از طریق استفاده از هسته های عاری از ویروس، بنیه قوی تری برای مقابله با تنش ها فراهم آورده و ظرفیت گیاه را برای بهره وری بهینه از منابع آبی افزایش می دهد. یافته ها نشان می دهند که ترکیب این دو استراتژی، یعنی استفاده از پایه های مقاوم به خشکی و مواد گیاهی عاری از ویروس، یک رویکرد موثر و پایدار برای افزایش تاب آوری تاکستان ها در برابر محدودیت های آبی و تضمین پایداری تولید انگور در ایران است. این استراتژی به عنوان یک راهکار کلیدی برای سازگاری با تغییر اقلیم و حفظ امنیت غذایی در آینده پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

پاسخ های فیزیولوژیکی ، پایه های مقاوم ، تاکستان ها ، محدودیت های آبی