مختصات توسعه ایران در چشم انداز برنامه های توسعه

رابطه سنت و مدرنیته به طور قابل توجهی بر جامعه، فرهنگ و گفتمان توسعه تاثیر می گذارد. این فلسفه چارچوبی برای بررسی تاثیر سنت بر توسعه معاصر ایران از دیدگاه ها و رویکردهای مختلف ارائه می دهد. این پژوهش به بررسی سه دیدگاه انتقادی سنت به مثابه تقلید، انتقال و دگرگونی می پردازد . سوال و هدف محوری این پژوهش مختصات توسعه اقتصادی ایران در عصر جهانی شدن با توجه به برنامه توسعه است. توسعه فرآیندی چند بعدی است که در طول زمان با چالش های مفهومی تکامل یافته و برای تکمیل کلمه، ابعاد مختلفی را متحمل شده است.. ایران در مقایسه با مطالعات مشابه در کشورهای توسعه یافته، ایران بازدهی کمتری نسبت به مقیاس نشان می دهد. این ممکن است نتیجه ماهیت فناوری های مورد استفاده در بخش خصوصی غیرکشاورزی در ایران باشد که کمتر صنعتی و سنتی است. پراکندگی و تمرکززدایی صنایع برای دستیابی به نابرابری درآمدی کمتر بین استان ها، سطحی از زیان را ایجاد می کند، اما زیان کمتری نسبت به کشورهای غربی خواهد داشت. تغییرات زیاد دستمزد که توسط جغرافیای اقتصادی توضیح داده می شود، می تواند باعث مهاجرت داخلی قابل توجهی شود، فراتر از آنچه در کشورهای غربی دیده می شود. در واقع مختصات توسعه اقتصادی ایران را با توجه به برنامه توسعه می توان در مولفه هایی همچون فقدان تعادل، بی توجهی به مقتضیات منطقه ای و جهانی، سلطه نگرش سیاسی و غیرعلمی بر توسعه و فقدان استرانژی بلندمدت در برنامه ها اشاره کرد

کلیدواژه ها:

ایران ، توسعه ، جهانی شدن ، سنت