«فشار بیرونی، چالش درونی: تحلیل نقش تحریم ها و نهادهای بین المللی در روند اجرای سیاست های ضد فساد در ایران (۱۳۸۲–۱۴۰۴)»

این مقاله با بهره گیری از چارچوب نهادگرایی جدید، به بررسی تاثیر فشارهای بین المللی شامل تحریم های اقتصادی و الزامات نهادی نهادهایی مانند گروه ویژه اقدام مالی بر سیاست های ضد فساد ایران طی سال های ۱۳۸۲ تا ۱۴۰۴ می پردازد. پژوهش با رویکردی توصیفی تحلیلی و بر پایه تحلیل اسناد، گزارش های بین المللی و مصاحبه های نیمه ساختاریافته انجام شده است. نتایج نشان می دهد تحریم ها اگرچه دولت را به اتخاذ برخی سیاست های رسمی واداشته اند، اما با گسترش اقتصاد غیررسمی و تقویت شبکه های رانتی، زمینه های جدیدی برای فساد ایجاد کرده اند. در مقابل، الزامات نهادهای بین المللی به تصویب قوانین و سازوکارهای ضد فساد منجر شده اند، ولی این اصلاحات غالبا سطحی و نمادین بوده اند. در نتیجه، تداوم شکاف میان نهادهای رسمی و غیررسمی، اثربخشی سیاست های ضد فساد را تضعیف کرده و در برخی موارد گفتمان ضد فساد را به ابزاری سیاسی بدل ساخته است. مقاله نتیجه می گیرد که در غیاب اراده سیاسی داخلی، فشارهای خارجی به تنهایی نه تنها ناکارآمدند، بلکه می توانند به بازتولید فساد در اشکال جدید بی‍ ‍‍‍نجامند.

کلیدواژه ها:

تحریم های بین المللی ، سیاست گذاری ضد فساد ، ساختارهای غیررسمی قدرت ، نهادگرایی جدید ، نهادهای بین المللی ، همسویی نمادین