از انطباق تا تحول؛ بازطراحی یادگیری اجتماعی-عاطفی با رویکرد طراحی معکوس در عصر پساکرونا

یادگیری اجتماعی-عاطفی در سال های پس از همه گیری کرونا، توجه فزاینده ای به خود جلب کرده است، اما شواهد پژوهشی از اجرای ناپایدار، کم برخوردار از منابع، و اغلب تقلیل یافته به کنترل رفتار حکایت دارند (Cipollone و همکاران، ۲۰۲۲؛ Fletcher-Wood & Zuccollo، ۲۰۲۰). پژوهش حاضر با هدف ارائه چارچوبی برای گذار از رویکرد انطباقی به رویکرد تحولی در یادگیری اجتماعی-عاطفی، به روش سنتز پژوهی و با بهره گیری از الگوی طراحی معکوس ویگینز و مک تی (۲۰۰۵) انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که یادگیری اجتماعی-عاطفی در صورت بندی رایج خود، به «برنامه ای حاشیه ای» تبدیل شده که عمدتا برای مدیریت کلاس درس به کار گرفته می شود (Kay، ۲۰۲۳). در مقابل، طراحی معکوس با آغاز از نتایج مطلوب و سپس طراحی تجربیات یادگیری، امکان می دهد که همدلی، خودتنظیمی و مسئولیت پذیری به عنوان شایستگی های بنیادین، در هسته برنامه درسی جای گیرند (Chowkase، ۲۰۲۳). مقاله با ارائه الگویی برای بازطراحی یادگیری اجتماعی-عاطفی در مدارس ایران و تاکید بر نقش معلمان به عنوان داربست زنندگان رشد عاطفی به پایان می رسد (Colliver & Veraksa، ۲۰۲۱).

کلیدواژه ها:

یادگیری اجتماعی-عاطفی ، طراحی معکوس ، برنامه درسی ، تحول آموزشی ، توسعه حرفه ای معلمان