نقش آموزش و پرورش در پیشگیری از آسیب های اجتماعی در میان دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش نظام آموزش و پرورش در پیشگیری از آسیب های اجتماعی در میان دانش آموزان انجام شده است. آسیب های اجتماعی به عنوان یکی از مهم ترین چالش های فراروی جوامع مدرن، به ویژه نسل کودک و نوجوان را تهدید می کند و بی توجهی به آن می تواند سرمایه های انسانی کشور را با خطر مواجه سازد. در این میان، آموزش و پرورش به عنوان نهاد اصلی جامعه پذیری ثانویه و دارای بیشترین تعامل با دانش آموزان، نقشی بی بدیل در شناسایی، پیشگیری و کاهش این گونه آسیب ها ایفا می کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی-توصیفی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و اسناد معتبر علمی، به بررسی ابعاد گوناگون این نقش می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که نقش آموزش و پرورش تنها به ارائه اطلاعات محدود نمی شود، بلکه شامل ایجاد محیطی امن و حمایت گر در مدرسه، طراحی و اجرای برنامه های مدون آموزش مهارت های زندگی همچون مهارت حل مسئله، تفکر نقادانه، همدلی و مدیریت هیجانات، تقویت باورهای دینی و هویت ملی، و همچنین ایجاد نظام کارآمد شناسایی دانش آموزان در معرض خطر و ارجاع آنان به متخصصان است. همچنین، تعامل سازنده میان مدرسه، خانواده و نهادهای اجتماعی به عنوان یک راهبرد اساسی در پیشگیری موثر شناخته شده است. نتایج تحقیق تاکید می کند که سرمایه گذاری در برنامه های پیشگیرانه مبتنی بر مدرسه، نه تنها از بروز بسیاری از معضلات فردی و اجتماعی جلوگیری می کند، بلکه به ارتقای سطح سلامت روانی و اجتماعی جامعه در بلندمدت منجر می شود و در نهایت، توجه جدی به نقش محوری آموزش و پرورش در سیاست گذاری های اجتماعی و فرهنگی کشور ضرورتی انکارناپذیر است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: آسیب های اجتماعی ، آموزش و پرورش ، دانش آموزان ، پیشگیری ، مهارت های زندگی.