بررسی استشهاد صدرالمتالهین به دو آیه (آیه ۱ انسان و آیه ۹ مریم) بر «حدوث جسمانی نفس انسان» بر پایه فهم «شیئیت وجودی» از این آیات

صدرالمتالهین قائل به «حدوث جسمانی نفس انسان» است و بر این مدعا علاوه بر استدلالات عقلی و فلسفی به آیاتی از قرآن کریم نیز استشهاد می کند. آیه ۱ سوره انسان: «هل اتی علی الانسان حین من الدهر لم یکن شیئا مذکورا» و آیه ۹ سوره مریم: «وقد خلقتک من قبل ولم تک شیئا» از جمله آیات مورد استشهاد صدرالمتالهین در این مورد است. ایشان در عین حال، «شیئیت مسلوب» در این دو آیه را بر «شیئیت وجودی» حمل می نماید. در مورد بیانات صدرالمتالهین در این استشهاد و فهم از آیه ۱ سوره انسان و آیه ۹ سوره مریم، اشکالاتی قابل طرح است؛ برخی از این اشکالات وارد نیست و می توان پاسخ های متقنی در قبال آنها ارائه کرد؛ اما پاره ای دیگر از این اشکالات، تامل و واکاوی عمیق تری را می طلبد. در این پژوهش به تبیین و بررسی این اشکالات پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

حدوث جسمانی نفس ، شیئیت وجودی ، شیئیت ثبوتی ، تفسیر فلسفی قرآن ، نفس شناسی صدرایی