مدل یابی روابط بین تجربه ترومای کودکی و بدتنظیمی هیجانی با افکار خودکشی: نقش میانجی ذهن آگاهی

مقدمه: خودکشی یکی از فوریت­های روانپزشکی است و عوامل متعددی در وقوع آن نقش ایفا می­کنند، شناسایی این عوامل خطر و اتخاذ تدابیری در جهت کاهش این عوامل امری ضروری به نظر می­رسد. از این رو، پژوهش حاضر با هدف مدل­یابی روابط بین تجربه ترومای کودکی و بدتنظیمی هیجانی با افکار خودکشی با توجه به نقش میانجی ذهن­آگاهی انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر همبستگی مبتنی بر معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل جامعه آماری پژوهش تمامی مراجعه کنند­گان به کلینیک های سطح شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بودند، که از میان آنها تعداد ۲۲۰ نفر به روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب و به پرسشنامه ترومای دوران کودکی (CTQ)، پرسشنامه افکار خودکشی بک (BSIS)، مقیاس دشواری در تنظیم هیجان (DERS) و مقیاس آگاهی و توجه هشیارانه (MAAS) پاسخ دادند. برای تحلیل داده ها از همبستگی پیرسون، مدل یابی معادلات ساختاری و از نرافزار SPSS-۲۶ وAMOS-۲۴  استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد اثر مستقیم ترومای کودکی بر افکار خودکشی (۲۵/۶ T= ،۶۶/۰ = β)، اثر مستقیم بدتنظیمی هیجانی بر افکار خودکشی (۳۱/۷ T= ،۷۶/۰= β) و اثر  مستقیم متغیر ذهن­آگاهی بر افکار خودکشی (۲۱/۵- T= ،۵۸/۰- = β) معنادار بود. همچنین اثر غیرمستقیم ترومای کودکی بر افکار خودکشی از طریق نقش میانجی ذهن­آگاهی معنی­دار (۰۵/۰>P، ۴۷/۰- =b) بود و اثر غیرمستقیم بدتنظیمی هیجانی بر افکار خودکشی از طریق نقش میانجی ذهن­آگاهی معنی­دار (۰۵/۰>P، ۵۳/۰- =b) بود. نتایج همچنین نشان داد که متغیرهای پژوهش در مجموع ۷۸ درصد از واریانس افکار خودکشی را تبیین کردند. نتیجه گیری: براساس نتایج پژوهش حاضر پیشنهاد می­­شود به درمان­های مبتنی بر تنظیم هیجان، شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با هدف کاهش افکار خودکشی در افراد دارای تجربه ترومای کودکی توجه ویژه­ای شود.

کلیدواژه ها:

Suicidal thoughts ، emotional dysregulation ، childhood trauma ، mindfulness. ، افکار خودکشی ، بدتنظیمی هیجانی ، ترومای کودکی ، ذهن آگاهی.