تبیین و تحلیل روان شناختی مشوق های انگیزشی قرآنی برای روابط کلامی

قرآن کریم با درک عمیق از سازوکارهای روانی انسان، یک سیستم انگیزشی همه جانبه ارائه می دهد که هم بر انگیزه های درونی (معناجویی، آرامش، شایستگی) و هم انگیزه های بیرونی (پاداش و تنبیه اجتماعی و اخروی) تاکید دارد. هدف پژوهش پیش رو، تبیین و تحلیل برخی از مشوق های انگیزشی در آموزه های قرآنی در رابطه با روابط کلامی است. پرسش اساسی این است که در آموزه های قرآنی و در راستای ترغیب افراد به رعایت روابط کلامی پسندیده و تحول آفرین، چه مشوق های انگیزشی وجود دارد. روش به کاررفته در این تحقیق، روش تحلیل محتوای کیفی و استنباطی است و روش گردآوری داده ها، مبتنی بر بررسی متون دینی، اسناد کتابخانه ای و نظری و تحقیقات تجربی می باشد. با استناد به پژوهش پیش رو، می توان ادعا نمود که آموزه های قرآنی با بهره گیری از یک نظام هوشمند انگیزشی، افراد را به سمت الگوهای ارتباطی شایسته سوق می دهند. این نظام انگیزشی را می توان به دو دسته کلی مشوق های مثبت (تقویت کننده) و مشوق های منفی (بازدارنده) تقسیم کرد که هرکدام دارای ابعاد معرفتی و روان شناختی عمیقی هستند. این مشوق ها با وعده دستیابی به رفتاری مطلوب، انگیزه درونی و بیرونی فرد را برای رعایت روابط کلامی پسندیده افزایش می دهند. مشوق های قرآنی صرفا مجموعه ای از دستورات اخلاقی نیستند، بلکه بر اساس یک روانشناسی عملی و هوشمند بنا شده اند که عمیق ترین لایه های وجود انسان را خطاب قرار داده و او را به سوی ارتباطی تحول آفرین و سلامت روانی رهنمون می سازند.

کلیدواژه ها:

روابط کلامی ، آموزه های قرآنی ، مشوق های انگیزشی ، تقویت رفتار بیرونی ، بهبود روابط ، افزایش صمیمیت و همدلی