هزینه های بهره وری از دست رفته ناشی مرگ و میر زودرس در ایران در سال ۱۴۰۰

مقدمه: در کشورهای در حال توسعه، از جمله ایران، مرگ ومیر زودرس از طریق بهره وری از دست رفته نیروی کار، بار اقتصادی قابل توجهی را بر دوش این کشورها تحمیل می کند. بر همین اساس این مطالعه در تلاش بود تا پیامدهای اقتصادی مرگ های زودرس ناشی از علل اصلی مرگ در ایران برای سال ۱۴۰۰ محاسبه کند. مواد و روش کار: این مطالعه از نوع مقطعی، کمی و تحلیلی بود که با استفاده از داده های ثانویه انجام شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها، کلیه مرگ ها در ایران بر حسب سن، جنسیت و علت مرگ در سال ۱۴۰۰ در نظر گرفته شد. داده های مورد استفاده در این تحقیق، از مطالعه جهانی بار بیماری ها اخذ شد. این مطالعه تعیین کمیت بار اقتصادی علل اصلی مرگ و میر زودرس در ایران در سال ۱۴۰۰ را با استفاده از رویکرد سرمایه انسانی، دنبال کرده است. یافته ها: هزینه اقتصادی مرگ و میر زودرس در ایران در سال ۱۴۰۰، حدود ۱درصد از تولید ناخالص داخلی در این سال را شامل شد. نتایج پژوهش حاکی از سهم بالای مردان در بهره وری از دست رفته در کشور بود و همچنین با توجه به مقطع زمانی مورد مطالعه این تحقیق، بیماری کووید-۱۹ تاثیر زیادی بر مرگ و میر زودرس و افزایش بهره وری از دست رفته جمعیت فعال کشور داشت. از جمله نتایج قابل تامل دیگر این مطالعه، هزینه اقتصادی مرگ های ناشی از حوادث ترافیکی است که گروه جوان جمعیت را نشانه رفته است، گروه سنی ۳۵ تا ۳۹ ساله بیشترین سهم از بهره وری از دست رفته ناشی از این علت را داشت و این حوادث، ۱۰ درصد از هزینه های اقتصادی مرگ زودرس مردان را شامل شد. نتیجه گیری: بر مبنای یافته های این مطالعه پیشنهاد می گردد که منابع کافی برای مراقبتهای بهداشتی و درمانی اختصاص داده شود و در مراقبت های پیشگیرانه و اولیه سرمایه گذاری شود تا از طریق درمان و پیشگیری، از مرگ ومیرهای قابل اجتناب جلوگیری شود.

کلیدواژه ها:

Premature Mortality ، Economic costs ، Human Capital Approach ، Iran ، مرگ ومیر زودرس ، هزینه های اقتصادی ، رویکرد سرمایه انسانی ، ایران