بررسی رابطه خلاقیت و سازگاری اجتماعی در دانش آموزان دختر پایه هفتم متوسطه (مطالعه موردی: دبیرستان منتخب از منطقه ۱۴ تهران)

دوره نوجوانی، به ویژه پایه هفتم متوسطه، مرحله ای حساس در شکل گیری شخصیت اجتماعی و رشد توانایی های شناختی مانند خلاقیت است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین خلاقیت و سازگاری اجتماعی در دانش آموزان دختر پایه هفتم انجام شده است. این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر پایه هفتم در منطقه ۱۴ شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود. از این جامعه، نمونه ای ۶۰ نفره با روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شد. برای گردآوری داده ها از پرسش نامه استاندارد خلاقیت عابدی (۱۳۷۲) و پرسش نامه سازگاری اجتماعی سینها و سینگ (۱۹۹۳) استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین خلاقیت و سازگاری اجتماعی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (p<۰/۰۱). همچنین، در میان ابعاد خلاقیت، بعد «سیالی» قوی ترین پیش بین سازگاری اجتماعی بود. یافته های این پژوهش بر اهمیت تقویت خلاقیت به عنوان عاملی مرتبط با بهبود سازگاری اجتماعی در دانش آموزان تاکید دارد. توجه به این نتایج می تواند در طراحی برنامه های درسی و فعالیت های فوق برنامه توسط معلمان و برنامه ریزان آموزشی مفید و راه گشا باشد.

کلیدواژه ها:

خلاقیت ، سازگاری اجتماعی ، دانش آموزان دختر ، پایه هفتم ، منطقه ۱۴ تهران