اثربخشی آموزش ذهن آگاهی بر بهبود نشانه ها، کیفیت خواب، و کارکردهای شناختی افراد مبتلا به بی خوابی مزمن

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش ذهن آگاهی بر بهبود نشانه ها، کیفیت خواب، و کارکردهای شناختی افراد مبتلا به بی خوابی مزمن انجام شد. این مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون پیگیری سه ماهه و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه افراد مبتلا به بی خوابی مزمن مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بود که از این جامعه، تعداد ۳۰ نفر به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. مداخلات شامل ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش ذهن آگاهی یک بار در هفته بود که به صورت گروهی و در یک مرکز مشاوره اجرا شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه کیفیت خواب بویسی (PSQI) و پرسشنامه توانایی های شناختی نجاتی (CAQ) بود. پس از تکمیل پرسشنامه ها در مراحل پیش آزمون، پس آزمون، و پیگیری توسط شرکت کنندگان، داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش ذهن آگاهی بر بهبود نشانه ها و کیفیت خواب و کارکردهای شناختی افراد مبتلا به بی خوابی مزمن شرکت کنندگان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شد (۰۵/۰>p). یافته ها بیانگر آن است که ذهن آگاهی می تواند به عنوان یک روش غیردارویی موثر و پایدار، نقشی کلیدی در بهبود وضعیت روان شناختی و شناختی افراد ایفا کند.

کلیدواژه ها:

آموزش ذهن آگاهی ، کیفیت خواب ، کارکردهای شناختی ، بی خوابی مزمن