بررسی رویکرد ایکائو در قبال تحریم هواپیمایی ایران و تاثیر آن بر توسعه و ایمنی صنعت هوانوردی

تحریم های صنعت هواپیمایی ایران تاریخچه ای طولانی دارد که به دوران پس از پیروزی انقلاب اسلامی برمی گردد. این تحریم ها با هدف محدود کردن دسترسی ایران به قطعات یدکی و هواپیماهای جدید، توانایی در توسعه و نگهداری ناوگان هوایی و همچنین توسعه زیرساخت های فرودگاهی تحت فشار قرار داده اند. نقطه اوج این تحریم ها، به ویژه پس از خروج آمریکا از توافق هسته ای (برجام) در سال ۲۰۱۸ بود که به اعمال تحریم های شدیدتر و فراگیرتر انجامید. پس از خروج آمریکا از برجام، نه تنها تحریم های اقتصادی و تجاری علیه ایران به طور گسترده تر اعمال شدند، بلکه در بخش هوایی نیز فشارهای بیشتری از سوی آمریکا و اتحادیه اروپا وارد شد. سازمان بین المللی هوانوردی کشوری (ایکائو) یکی از سازمان های تخصصی وابسته به سازمان ملل است که وظیفه آن توسعه و هماهنگی استانداردهای بین المللی در صنعت هواپیمایی کشوری است. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی رویکرد ایکائو در قبال تحریم هواپیمایی ایران و تاثیر آن بر توسعه و ایمنی صنعت هوانوردی است. در این راستا، این سوال اصلی مطرح می شود که رویکرد ایکائو در قبال تحریم هواپیمایی ایران چگونه بوده است؟ و این موضوع چه تاثیری بر توسعه و ایمنی صنعت هوانوردی کشور داشته است؟ یافته های پژوهش نشان می دهد که با وجود پیگیری های ایکائو در رابطه با تحریم های هواپیمایی ایران اما فشارهای آمریکا بر این سازمان مانع از دستیابی مطلوب و نتیجه مثبت شده لذا تداوم تحریم ها، چالش های سیاسی، امنیتی، اقتصادی، فرهنگی و زیست محیطی را برای حاکمیت جمهوری اسلامی ایران به همراه داشته است. روش مورد استفاده پژوهش از نوع توصیفی تحلیلی می باشد.

کلیدواژه ها:

سازمان بین المللی هوانوردی کشوری (ایکائو) ، تحریم هواپیمایی ایران ، پیمان شیکاگو ، چالش حاکمیتی ، ایمنی صنعت هوانوردی