بررسی نقش انجمن اولیا و مربیان در بهبود رفتار دانش آموزان مقطع متوسطه

انجمن اولیا و مربیان به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای مشارکتی در نظام آموزش و پرورش ایران، نقش بی بدیلی در ایجاد هماهنگی و تعامل سازنده بین خانه و مدرسه ایفا می کند. این هماهنگی به ویژه در مقطع متوسطه که نوجوانان با چالش های رشدی، هویتی و رفتاری متعددی مواجه هستند، از اهمیت مضاعفی برخوردار است. مقاله حاضر با هدف بررسی نقش انجمن اولیا و مربیان در بهبود رفتار دانش آموزان مقطع متوسطه و با تاکید بر منابع و دیدگاه های صاحب نظران ایرانی تدوین شده است. این پژوهش که به روش کتابخانه ای-اسنادی انجام شده، ابتدا مبانی نظری مشارکت والدین در امور مدرسه و تاثیر آن بر رفتار دانش آموزان را از دیدگاه پژوهشگران داخلی تبیین می کند و سپس اهمیت و ضرورت تقویت این نهاد را در نظام آموزشی مورد بحث قرار می دهد. یافته های پژوهش نشان می دهد که انجمن اولیا و مربیان می تواند از طریق ایجاد ارتباط مستمر و دوطرفه بین خانه و مدرسه، هماهنگی در روش های تربیتی، شناسایی زودهنگام مشکلات رفتاری، مشارکت در تصمیم گیری های مدرسه، برگزاری کارگاه های آموزشی برای والدین و ارائه بازخورد منظم به خانواده ها، نقش موثری در پیشگیری و اصلاح رفتارهای ناهنجار دانش آموزان ایفا کند. نتایج پژوهش های تجربی، از جمله مطالعه احمدی و همکاران (۱۳۹۸) درباره تاثیر مشارکت اولیا در امور مدرسه بر کاهش مشکلات رفتاری، پژوهش کریمی و صادقی (۱۳۹۹) در مورد رابطه بین فعالیت انجمن اولیا و مربیان و سازگاری اجتماعی دانش آموزان، و مطالعه رحیمی و نوری (۱۴۰۰) درباره آسیب شناسی انجمن های اولیا و مربیان، بر ضرورت فعال سازی واقعی این نهاد و رفع موانع موجود تاکید دارند. در پایان، نتیجه گیری می شود که انجمن اولیا و مربیان زمانی می تواند در بهبود رفتار دانش آموزان موثر باشد که از حالت تشریفاتی خارج شده و به یک نهاد پویا، مشارکت جو و توانمندساز تبدیل گردد.

کلیدواژه ها:

انجمن اولیا ، مربیان ، رفتار ، دانش آموزان ، متوسطه