ارتباط عزت نفس و خودکارآمدی با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان پسر پایه ششم شهر علی آباد کتول

پژوهش حاضر با هدف تبیین ارتباط عزت نفس و خودکارآمدی با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان پسر پایه ششم شهر علی آباد کتول انجام شد. طرح پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-همبستگی و به صورت میدانی اجرا گردید. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر پایه ششم این شهر در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود و ۲۰۶ نفر با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای و بر اساس جدول کرجسی و مورگان انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه عزت نفس کوپراسمیت (۱۹۶۷)، پرسشنامه خودکارآمدی موریس (۲۰۰۱) و پرسشنامه پیشرفت تحصیلی فام و تیلور (۱۹۹۰) استفاده شد. داده ها پس از کنترل و کدگذاری، در نرم افزار SPSS نسخه ۲۵ تحلیل شدند و در کنار آمار توصیفی، از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه برای آزمون فرضیه ها بهره گرفته شد. یافته ها نشان دادند مدل رگرسیون از نظر آماری معنادار بود و متغیرهای عزت نفس و خودکارآمدی به صورت همزمان توانستند بخش قابل توجهی از واریانس پیشرفت تحصیلی را تبیین کنند؛ به طور مشخص، مقدار ضریب همبستگی چندگانه حدود ۰/۶۸ و ضریب تعیین تعدیل شده نزدیک به ۰/۶۷ به دست آمد و اثر کلی مدل نیز معنادار گزارش شد. بر این اساس نتیجه گیری شد که تقویت مولفه های عزت نفس و به ویژه خودکارآمدی می تواند به عنوان یک مسیر روان شناختی موثر در ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان پسر پایه ششم در بافت آموزشی علی آباد کتول مورد توجه برنامه های مدرسه و خانواده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

عزت نفس ، خودکارآمدی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان پسر ، پایه ششم.