تبیین نظری و تحلیل کارکردهای هوش مصنوعی در تحقق عدالت آموزشی

عدالت آموزشی به عنوان یکی از بنیادی ترین آرمان های نظام های آموزشی معاصر، همواره با چالش های عمیق ساختاری، شناختی و روان شناختی مواجه بوده است. نابرابری در فرصت های یادگیری، تفاوت در کیفیت آموزش و ناتوانی نظام های سنتی در پاسخ گویی به تنوع فردی دانش آموزان، موجب بازتولید شکاف های تحصیلی و تضعیف یادگیری پایدار شده است. در این میان، هوش مصنوعی به عنوان یکی از مهم ترین تحولات فناورانه عصر حاضر، ظرفیت های نوینی را برای بازاندیشی در مفهوم عدالت آموزشی و طراحی نظام های یادگیری عادلانه تر فراهم می آورد. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–نظری، به تبیین کارکردهای هوش مصنوعی در کاهش نابرابری های ساختاری و شناختی در یادگیری دانش آموزان می پردازد و پیامدهای آن را از ابعاد شناختی، روانی و تحصیلی بررسی می کند. یافته های نظری نشان می دهد که هوش مصنوعی از طریق شخصی سازی مسیرهای یادگیری، شناسایی زودهنگام افت تحصیلی، ارائه بازخوردهای هوشمند و حمایت از تفاوت های فردی، می تواند زمینه ساز ارتقای خودکارآمدی، افزایش انگیزش درونی و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان شود. در عین حال، تحقق این ظرفیت ها مستلزم تبیین نظری دقیق، توجه به ملاحظات اخلاقی و بازتعریف نقش معلم در محیط های یادگیری هوشمند است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، فناوری ، عدالت آموزشی ، ارتقاء کیفیت آموزش ، یادگیری فعال