تاثیر نگرش معلمان بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان

این مقاله به بررسی تاثیر عمیق و چندلایه ی نگرش های آشکار و پنهان معلمان بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان می پردازد. نگرش معلم، به عنوان مجموعه ای سازمان یافته از باورها، احساسات و تمایلات رفتاری نسبت به خود فرآیند تدریس، دانش آموزان به عنوان افراد و یادگیرنده، و موضوع درس، نقش تعیین کننده ای در شکل دادن به «اقلیم انگیزشی» کلاس درس ایفا می کند. در این مقاله استدلال می شود که نگرش معلمان، فراتر از یک متغیر فردی، به یک «نیروی موقعیت ساز» در فضای آموزشی تبدیل می شود که از طریق مکانیسم های پیچیده ای چون انتظارات، بازخورد، کیفیت ارتباط و طراحی فعالیت های یادگیری، انگیزه ی درونی و بیرونی دانش آموزان را جهت دهی، تقویت یا تضعیف می کند. با به کارگیری چارچوب های نظری روان شناسی اجتماعی و آموزش و پرورش، این نوشتار ضمن شناسایی ابعاد مختلف نگرش معلمان و تاثیرات انگیزشی آن، موانع تغییر نگرش های ناموثر و راهبردهای تحول آفرین در سطح فردی و نهادی را مورد واکاوی قرار می دهد. یافته ها بر این مسئله تاکید دارند که بدون بازنگری در نظام های باور و نگرش حاکم بر جامعه ی معلمان، هرگونه تلاش برای افزایش انگیزه ی تحصیلی دانش آموزان ناقص و ناپایدار خواهد بود.

کلیدواژه ها:

نگرش معلم ، انگیزش تحصیلی ، انتظارات معلم ، اقلیم انگیزشی ، خودپنداره ی تحصیلی ، تئوری انتظار-ارزش ، بازخورد موثر ، باورهای ضمنی