بررسی نقش قراردادهای EPC،BOT و PPP در تامین مالی و مدیریت ریسک پروژه های بین المللی

قراردادهای عمرانی و زیرساختی در سطح جهانی نقش مهمی در توسعه اقتصادی و اجتماعی کشورها دارند. انتخاب مدل قراردادی مناسب می تواند بر کیفیت اجرا، زمان بندی، تامین مالی و مدیریت ریسک پروژه ها اثر مستقیم بگذارد. در میان مدل های مختلف، سه الگوی EPC (Engineering, Procurement, Construction)، BOT (Build, Operate, Transfer) و PPP (Public-Private Partnership) بیشترین کاربرد را در پروژه های بین المللی داشته اند. این مقاله با هدف مقایسه تطبیقی این سه مدل، ابتدا ویژگی ها، مزایا و معایب هر یک را بررسی می کند. سپس با تحلیل معیارهای کلیدی شامل مدیریت ریسک، ساختار تامین مالی، کیفیت اجرا، زمان بندی و انتقال مالکیت، تفاوت های بنیادین آن ها روشن می شود. برای تقویت بحث، نمونه های بین المللی از پروژه های بزرگ در حوزه انرژی، حمل ونقل و زیرساخت های شهری ارائه شده است. نتایج نشان می دهد که مدل EPC برای پروژه های صنعتی و انرژی با نیاز به تحویل سریع مناسب تر است، BOT در پروژه های زیرساختی بزرگ با تامین مالی خصوصی کارآمدتر عمل می کند، و PPP بهترین گزینه برای پروژه های پیچیده و سرمایه بر است که نیازمند تقسیم ریسک و مشارکت پایدار میان دولت و بخش خصوصی هستند. نوآوری مقاله در ارائه یک چارچوب تحلیلی جامع برای انتخاب مدل قراردادی بر اساس شرایط اقتصادی و نهادی کشورهاست. این چارچوب می تواند به سیاست گذاران و مدیران پروژه در کشورهای در حال توسعه کمک کند تا با انتخاب صحیح مدل قراردادی، پروژه های بین المللی را با موفقیت بیشتری اجرا کنند.

کلیدواژه ها:

BOT Model ، Public-Private Partnership (PPP) ، Project Finance ، Risk Management