مقایسه تطبیقی روش تدریس «آموزش ورزش» (Sport Education Model) با روش سنتی بر توسعه مهارت های رهبری و کار تیمی دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر، بررسی و مقایسه تاثیر دو رویکرد آموزشی متفاوت در درس تربیت بدنی، شامل مدل «آموزش ورزش» (SEM) و روش سنتی (مبتنی بر تمرین و مهارت)، بر توسعه مولفه های روانی-اجتماعی دانش آموزان، به ویژه مهارت های رهبری و کار تیمی است. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که از میان آن ها ۶۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر تحت آموزش مدل SEM) و گروه کنترل (۳۰ نفر تحت آموزش سنتی) جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد مهارت های رهبری رولند و همکاران (۲۰۱۰) و پرسشنامه کار تیمی اویل و مازنز (۲۰۰۸) بود. مداخله آموزشی به مدت ۱۲ هفته (دو جلسه در هفته) اعمال شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس (ANCOVA) نشان داد که تفاوت معناداری بین دو گروه در پس آزمون وجود دارد (۰/۰۱ > P). یافته ها حاکی از آن بود که دانش آموزان گروه «آموزش ورزش» نسبت به گروه سنتی، بهبود قابل توجهی در شاخص های تصمیم گیری، مسئولیت پذیری، ارتباطات درون گروهی و انسجام تیمی نشان دادند. نتیجه گیری می شود که ساختار نقش محور و فصل بندی شده مدل آموزش ورزش، بستر مناسب تری را برای پرورش مهارت های نرم و اجتماعی در کنار مهارت های جسمانی فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: مدل آموزش ورزش ، روش تدریس سنتی ، مهارت های رهبری ، کار تیمی ، تربیت بدنی مدارس ، یادگیری مشارکتی.