بررسی اثربخشی درمان گروهی کوتاه مدت فعال سازی رفتاری بر افسردگی، اضطراب و نشخوار فکری در دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرگان

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی درمان گروهی کوتاه مدت فعال سازی رفتاری بر افسردگی، اضطراب و نشخوار فکری در دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرگان می باشد. روش پژوهش در یک طرح شبه تجربی از نوع پیش آزمون- پس آزمون توام با گروه کنترل، تعداد ۲۷ نفر از دانشجویان مبتلا به افسردگی و اضطراب پس از ارزیابی بالینی اولیه و احراز شرایط پژوهش، انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه درمان فعال سازی رفتاری (۱۳ نفر؛ ۸ نفر دختر و ۵ نفر پسر) و با کنترل (۱۴ نفر؛ ۸ نفر دختر و ۶ نفر پسر) گماشته شدند. گروه آزمایشی ۸ جلسه درمان هفتگی فعال سازی رفتاری را دریافت داشت. تمام شرکت کنندگان پرسشنامه افسردگی بک، پرسشنامه اضطراب بک و مقیاس پاسخ نشخوارگونه را به عنوان ابزارهای پژوهش، در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری ۲ ماهه تکمیل کردند. داده ها به کمک روش آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیری تجزیه و تحلیل شدند. نتایج حاصل از آزمون مانکووا نشان داد که درمان فعال سازی رفتاری اثر معنی داری بر کاهش علائم افسردگی، اضطراب و نشخوار فکری دارد. نتایج به دست آمده در مرحله پیگیری ۲ ماهه نیز حفظ شده بودند. درمان کوتاه مدت فعال سازی رفتاری در بهبود علائم افسردگی و اضطراب و نیز کاهش نشخوار فکری در دانشجویان تاثیر قابل توجهی دارد.

کلیدواژه ها:

اثربخشی ، درمان گروهی ، فعال سازی رفتاری ، افسردگی ، اضطراب ، نشخوار فکری