مرور جامع اختلال اضطراب جدایی در دانش آموزان ابتدایی

اضطراب جدایی یکی از شایع ترین اختلالات اضطرابی دوران کودکی است که در سال های ابتدایی مدرسه می تواند به صورت امتناع از مدرسه، شکایات جسمانی، وابستگی افراطی به والدین و افت عملکرد تحصیلی بروز یابد. این اختلال به عنوان الگوی پایدار ترس و نگرانی مفرط هنگام جدایی از چهره های دلبستگی تعریف می شود و در صورت تداوم، با پیامدهای بلندمدت در حوزه های هیجانی، اجتماعی و تحصیلی همراه است. پژوهش ها نشان می دهد که ترکیبی از عوامل زیستی، خلق وخویی، سبک دلبستگی، الگوهای فرزندپروری، و رویدادهای استرس زای زندگی در بروز و تداوم اضطراب جدایی نقش دارند و محیط مدرسه، به ویژه در دوره انتقال به پایه اول، می تواند به عنوان یک زمینه تشدیدکننده یا محافظت کننده عمل کند. همچنین، اضطراب جدایی با پدیده «امتناع از مدرسه» همپوشانی قابل توجهی دارد و در صورت عدم مداخله، خطر بروز سایر اختلالات اضطرابی و خلقی در نوجوانی را افزایش می دهد. درمان های مبتنی بر شواهد، به ویژه درمان شناختی رفتاری فردمحور و خانواده محور، همراه با مداخلات مدرسه محور و همکاری فعال والدین و معلمان، در کاهش نشانه ها و بهبود حضور تحصیلی کودکان موثر گزارش شده اند. این مقاله با مرور نظام مند یافته های پژوهشی، به تبیین ابعاد مفهومی، شیوع، عوامل خطر و محافظت کننده، پیامدها و رویکردهای مداخله ای در اضطراب جدایی دانش آموزان ابتدایی می پردازد و بر نقش کلیدی مدرسه و خانواده در شناسایی زودهنگام و مداخله به موقع تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

اضطراب جدایی ، یادگیری ، دانش آموزان