تبیین سکوت شغلی کارکنان شهرداری شیراز بر اساس باور به عدالت سازمانی با میانجیگری درماندگی آموخته شده

این پژوهش با هدف تبیین سکوت شغلی کارکنان شهرداری شیراز بر اساس باور به عدالت سازمانی با میانجی گری درماندگی آموخته شده انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان رسمی و پیمانی شهرداری شیراز در سال ۱۴۰۲ بود که از میان آنها ۳۲۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای بر اساس نواحی و معاونت های مختلف شهرداری انتخاب شدند. شرکت کنندگان به پرسشنامه های استاندارد شامل: پرسشنامه سکوت شغلی واندین و همکاران (۲۰۰۳)، پرسشنامه عدالت سازمانی نیهوف و مورمن (۱۹۹۳) و پرسشنامه درماندگی آموخته شده کوینلس و نیلسون (۱۹۸۸) پاسخ دادند. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS و با به کارگیری روش مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) تحلیل شدند. ادراک پایین از عدالت سازمانی منجر به افزایش احساس درماندگی آموخته شده در کارکنان می شود و این احساس درماندگی در نهایت سکوت شغلی آنان را افزایش می دهد. بر اساس یافته های این پژوهش می توان نتیجه گرفت که بهبود ادراک عدالت سازمانی شامل ابعاد توزیعی، رویه ای و مراوده ای در شهرداری شیراز می تواند از طریق کاهش احساس درماندگی و ناتوانی در کارکنان به کاهش پدیده مخرب سکوت شغلی (خودداری از ارائه ایده ها، نگرانی ها یا اطلاعات مرتبط با کار) بینجامد. بر این اساس پیشنهاد می شود مدیران شهرداری با اجرای سیاست های عادلانه، شفاف سازی فرآیندها و برخورد محترمانه، زمینه کاهش درماندگی و شکستن سکوت سازمانی را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

سکوت شغلی ، عدالت سازمانی ، درماندگی آموخته شده