همکاری بین بخشی در مدیریت منابع انسانی شهرداری ها: تحلیلی انتقادی از نقش نهادهای آموزشی در تحقق برنامه های توسعه پایدار شهری

تمام در سال های اخیر تحول در رویکردهای توسعه پایدار از سطح آموزش عالی به حوزه مدیریت شهری و منابع انسانی گسترش یافته است. شهرداری ها برای تحقق پایداری، نهادی به طور فزاینده به سوی مدل های همکاری بین بخشی حرکت کرده اند؛ مدلی که نه تنها دانشگاهیان بلکه مدیران شهری، کارشناسان اداری و فعالان اجتماعی را در یک شبکه دانشی مشترک گرد هم می آورد. این نوع همکاری ها موجب شده، پایداری از امر تحقیقاتی، صرف به ابعاد اجرایی و آموزشی در ساختار شهرداری ها نیز مرتبط گردد. با وجود گسترش روزافزون پژوهش ها در زمینه سنجش پایداری سازمانی همچنان مطالعاتی محدود وجود دارد که به تحلیل درونی فرآیندهای معنایی و اجتماعی تولید دانش مدیریتی در این تعاملات بپردازد. در این پژوهش با استفاده از رویکرد نظریه مبنا و تحلیل مقایسه ای مستمر، فرایند درک و تفسیر رهبران و کارکنان شهرداری ها از چالش ها و ابهامات ناشی از همکاری با نهادهای آموزشی بررسی می شود. مطالعه موردی یک پروژه مشترک میان دانشگاه و شهرداری نمونه ای از مدل مالمو را بازتاب می دهد که هدف آن سازماندهی همکاری های آموزشی و برنامه ریزی شهری با محور پایداری و ارتقای ظرفیت انسانی است. داده ها از طریق گروه های کانونی، مصاحبه های نیمه ساختاریافته و تحلیل اسناد سازمانی گردآوری شده اند. یافته ها نشان می دهند افراد در چنین همکاری هایی، نه با هویت های بخشی تثبیت شده وارد می شوند بلکه در فرآیند مذاکره روایی برای تعریف مجدد نقش و هویت حرفه ای خود درون شبکه شهری قرار می گیرند. نتیجه گیری نشان می دهد که در همکاری های بین بخشی میان شهرداری ها و دانشگاه ها، چالش اصلی در ترکیب منطق سازمانی-پروژه ای نهادی و شبکه ای نهفته است. شناخت این منطق ها و توان مدیریت مرزها میان آن ها، پیش شرط تحقق مفهوم «رویکرد کل نهادی» در توسعه پایدار شهری است. از این رو، بازنگری در سیاست های آموزشی و منابع انسانی شهرداری ها بر پایه تحلیل دقیق هویت های حرفه ای و روایت های سازمانی می تواند به پایداری و یادگیری نهادی ماندگار منجر شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت منابع انسانی ، شهرداری ، نهادهای آموزشی ، توسعه پایدار شهری