تاثیر فعالیت بدنی به صورت مجازی بر کیفیت زندگی بیماران کرونا در دوران قرنطینه خانگی

با توجه به این موضوع که بیماری کووید-۱۹ یک بیماری تازه و ناشناخته است و طی چند ماه اخیر پس از شیوع بیماری، درمان و واکسن موثر برای این بیماری پیدا نشده است، هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر فعالیت بدنی به صورت مجازی بر کیفیت زندگی بیماران مبتلا به کووید -۱۹ در دوران قرنطینه خانگی می باشد.روش شناسیدر مطالعه نیمه تجربی حاضر جامعه پژوهش شامل ۱۲۰ نفر از مراجعه کنندگان به بیمارستان ولیعصر تبریز با نتیجه تست کووید-۱۹ مثبت بود که با تشخیص پزشک متخصص نیاز به بستری شدن در بیمارستان نداشته و جهت گذراندن دوران نقاهت حداقل ۱۴ روزه راهی قرنطینه خانگی شدند. سپس آزمودنی ها به صورت تصادفی ساده و در دسترس در دو گروه تجربی (۲۲ نفر) با میانگین و انحراف استاندارد سنی ۳۷/۱۰±۱/۳۸ سال، و کنترل (۲۴ نفر) با میانگین و انحراف استاندارد سنی ۶/۹±۱/۴۰ سال، قرار گرفتند در ادامه گروها از نظر سن، جنسیت، وزن و علایم بیماری تا حد امکان همگن سازی شدند. برای سنجش کیفیت زندگی از پرشسنامه وار و شریون (SF-۳۶) استفاده شد. گروه تجربی در ۱۴ جلسه ۳۰ الی ۶۰ دقیقه ای از طریق واتس آپ در تمرینات ورزشی مجازی شرکت کردند. در نهایت برای بررسی تفاوت های احتمالی بین گروه تجربی و کنترل از آمار استباطی تی زوجی و تی مستقل در سطح معنی داری ۰۵/۰ استفاده شد. یافته هانتایج نشان دهنده تاثیر معنی دار فعالیت بدنی به صورت مجازی در افزایش میزان سلامت عمومی، عملکرد جسمانی، خستگی یا نشاط، سلامت روانی، کاهش محدویت های ایفای نقش به دلایل عاطفی و درد بدنی بود. ولی در متغیرهای محدویت های ایفای نقش به دلایل جسمانی و عملکرد اجتماعی تفاوت معنی داری مشاهده نشد.نتیجه گیریمی توان نتیجه گیری کرد که فعالیت بدنی منظم از طریق مکانیسم های فیزیولوژیکی، هورمونی و شناختی ممکن است اکثر فاکتورهای کیفیت زندگی افزایش داده و باعث افزایش سلامت روانی و جسمانی شود.

کلیدواژه ها:

فعالیت بدنی ، کیفیت زندگی ، کووید-۱۹ ، دوران قرنطینه