اثربخشی تمرینات ریتمیک با موسیقی بر توجه و رشد حرکتی کودکان کم توان ذهنی آموزش پذیر

مقدمه و هدف: حرکات ریتمیک افزون براینکه ابزار موثری برای آموزش و تمرین مهارت های حرکتی پایه فراهم می کند، می تواند بر فرایندهای شناختی، حرکتی و رشد ارتباط های فردی و مهارت های اجتماعی نیز اثرگذار باشد. هدف مطالعه حاضر بررسی تاثیر تمرینات ریتمیک همراه موسیقی بر توجه و رشد حرکتی کودکان کم توان ذهنی آموزش پذیر است. روش: برای بررسی این هدف، مطالعه ای با روش تحقیق نیمه تجربی با طرح پیش و پس آزمون بهمراه دو گروه تجربی و کنترل مورد استفاده قرار گرفتند. نمونه تحقیق شامل ۳۰ دانش آموز کودک کم توان ذهنی آموزش پذیر با رده سنی ۷ تا ۱۰ سال که گروه تجربی شامل ۱۵ نفر و گروه کنترل نیز شامل ۱۵ نفر بودند. تعداد جلسات در این تحقیق ۱۶ جلسه به مدت ۴۵ دقیقه و برنامه تمرینی شامل تمرینات ریتمیک همراه با موسیقی بود. برای ارزیابی توجه از آزمون توجه تولوز-پیرون و برای بررسی رشد حرکتی از آزمون اولریخ ۳ استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس مرکب (۲ در ۲) در سطح معناداری ۰۵/۰ و نرم افزار اس.پی.اس.اس نسخه ۲۲ جهت بررسی تفاوت گروه ها در پیش و پس آزمون استفاده شد. یافته ها: یافته های تحلیل واریانس مرکب نشان داد که تمرینات ریتمیک با موسیقی بر توجه (۰۳۳/۰=p) و بر رشد حرکتی درشت (۰۱۷/=p) در کودکان کم توان ذهنی آموزش پذیر اثر مثبت و معناداری دارد. براساس این یافته ها، تمرینات ریتمیک با موسیقی ممکن است باعث بهبود رشد حرکتی و عامل توجه شده و این دوره تمرینی میتواند اثر مثبتی بر کودکان کم توان ذهنی داشته باشد. نتیجه گیری: این یافته ها نشان می دهند که تغییر تکلیف (افزودن ریتمیک موسیقی) از عوامل اثرگذار بر رشد حرکتی و عامل توجه براساس مدل قیود نیوول و ساعت شنی گالاهو بر کودکان کم توان ذهنی می باشد.

کلیدواژه ها:

تمرینات ریتمیک ، رشد حرکتی ، توجه ، کم توان ذهنی