مهندسی سطح داربست پلی کاپرولاکتون (PCL) با تغییر رطوبت محیط الکتروریسی و فرایند پلاسمای جوی

فرضیه: پلیمرهای سنتزی به دلیل ویژگی های تنظیم پذیر، فرایندپذیری مطلوب و گستره وسیع کاربرد در حوزه های صنعتی و زیست پزشکی، نقش بسزایی در پیشبرد فناوری های نوین ایفا می کنند. در این میان، پلی کاپرولاکتون (PCL) به عنوان پلی استر آلیفاتیک خطی و زیست تخریب پذیر، به واسطه انعطاف پذیری مکانیکی و زیست سازگاری چشمگیر، جایگاه ویژه ای در پژوهش ها و کاربردهای پیشرفته یافته است. این پلیمر در زمینه هایی همچون مهندسی بافت، سامانه های رهایش کنترل شده دارو و تولید غشاهای پیشرفته به طور گسترده استفاده می شود. با وجود مزایای متعدد، پلی کاپرولاکتون با محدودیت هایی نظیر آب دوستی کم و زبری سطح اندک مواجه است که می تواند کارایی آن را در برخی کاربردها تحت تاثیر قرار دهد.روش ها: در این پژوهش، داربست های الکتروریسی شده از PCL در شرایط رطوبت مختلف (۳۰  و ۶۰%) طی فرایند الکتروریسی تهیه شدند تا امکان دستیابی به شکل شناسی های متنوع فراهم شود. پس از تولید، این داربست ها در فرایند اصلاح سطح پلاسما در فشار جوی قرار گرفتند. در مرحله پایانی، به منظور بررسی ویژگی های فیزیکی، شیمیایی و ساختاری داربست های تهیه شده از آزمون های مختلف استفاده شد.یافته ها: بررسی تصاویر میکروسکوپ الکترونی پویشی (SEM) از داربست های الکتروریسی شده نشان داد، افزایش رطوبت محیط از  %۳۰ به %۶۰ به تغییر شکل شناسی سطحی نانوالیاف از حالت صاف و یکنواخت به ساختاری متخلخل منجر شده است. تحلیل طیف سنجی زیرقرمز تبدیل فوریه (FTIR) نیز بیانگر موفقیت آمیزبودن فرایند اصلاح سطح با پلاسما بود، به گونه ای که ایجاد یک پیک پهن در حوالی عدد موجی cm-۱۳۵۰۰ که به گروه هیدروکسیل اختصاص دارد، این موضوع را تایید کرده است. افزون بر این، آزمون اندازه گیری زاویه تماس قطره آب روی داربست های متخلخل الکتروریسی شده پس از اصلاح سطح پلاسما، کاهش زاویه تماس به مقدار ° ۳۷ (از °۹۱ به °۵۴) را نشان داد. این نتایج بیانگر آن است که افزایش تخلخل سطحی در کنار اعمال فرایند پلاسما، موجب افزایش زبری سطح و بهبود آب دوستی داربست های PCL شده است.

کلیدواژه ها:

داربست ، پلی کاپرولاکتون ، فرایند الکتروریسی ، مهندسی سطح نانوالیاف ، اصلاح سطح پلاسما