بررسی عملکرد مخلوط های آسفالتی حاوی دانه های رس منبسط شونده (لیکا) در دماهای بالا و متوسط

روسازی های آسفالتی همواره در برابر شرایط محیطی و بارهای ترافیکی با چالش هایی چون شیارشدگی در دماهای بالا و ترک های خستگی در دماهای متوسط مواجه اند که موجب کاهش دوام، افت عملکرد و افزایش هزینه های نگهداری می شود. در مناطق گرم و خشک، این آسیب ها شدت بیشتری یافته و عملکرد بلندمدت روسازی را تحت تاثیر قرار می دهند. یکی از رویکردهای نوین در مهندسی روسازی، استفاده از سنگدانه های سبک مصنوعی مانند دانه های رس منبسط شونده (لیکا) است. ویژگی هایی نظیر وزن کم، ساختار متخلخل، ظرفیت گرمایی ویژه و مقاومت مطلوب در برابر شرایط محیطی، لیکا را به گزینه ای مناسب برای بهبود عملکرد مخلوط های آسفالتی تبدیل کرده است. نتایج پژوهش های آزمایشگاهی و میدانی نشان می دهد جایگزینی بخشی از مصالح معمولی با لیکا، موجب کاهش شیارشدگی، افزایش مقاومت حرارتی و رطوبتی، بهبود اصطکاک سطح و کاهش صدای ناشی از ترافیک می شود. همچنین خاصیت عایق حرارتی لیکا از نفوذ یخبندان به لایه های زیرین جلوگیری کرده و عمر مفید روسازی را افزایش می دهد. افزون بر این، استفاده از لیکا به کاهش مصرف منابع طبیعی، انرژی حمل ونقل و اثرات زیست محیطی منفی کمک کرده است. با این حال، چالش هایی مانند جذب بالای قیر، افزایش هزینه تولید و ضرورت تعیین درصد بهینه جایگزینی همچنان مطرح است. مطالعات اخیر، ترکیب لیکا با نانوذرات و مواد پلیمری را روشی موثر برای بهبود رفتار مکانیکی و دوام مخلوط ها معرفی کرده اند. این مقاله با مرور و تحلیل جامع پژوهش های پیشین، به بررسی مزایا، محدودیت ها و مسیرهای آینده استفاده از لیکا در مخلوط های آسفالتی اصلاح شده می پردازد.

کلیدواژه ها:

دانه های رس منبسط شونده (لیکا) ، رفتار خستگی ، رفتار شیارشدگی ، نانوذرات