ارائه مدل تصمیم یار هوشمند برای تخصیص نیروی انسانی و ربات های همکار در محیط های تولید انسان-ماشین

در دهه های اخیر، تحول دیجیتال و ظهور فناوری های صنعت موجب ادغام روزافزون انسان و ماشین در محیط های تولیدی شده است. با وجود مزایای فراوان همکاری انسان–ربات (HRC)، یکی از چالش های اصلی، تخصیص بهینه و هوشمند منابع انسانی و رباتیک برای دستیابی به بهره وری، ایمنی و انعطاف پذیری بالا است. هدف پژوهش حاضر، توسعه و ارائه یک مدل تصمیم یار هوشمند (Intelligent Decision Support System) برای تخصیص همزمان نیروی انسانی و ربات های همکار در خطوط تولید انسان–ماشین است.روش بررسی: در این مطالعه، با بهره گیری از روش ترکیبی برنامه ریزی چندهدفه و الگوریتم های یادگیری ماشین (از جمله شبکه های عصبی و الگوریتم ژنتیک)، مدلی طراحی شد که قادر است با توجه به ویژگی های وظیفه، سطح مهارت کارگران، ظرفیت عملکرد ربات ها، و محدودیت های ایمنی، بهترین ترکیب تخصیص را پیشنهاد دهد. داده های واقعی از یک واحد تولیدی نیمه خودکار گردآوری و مدل در محیط MATLAB و Python پیاده سازی شد.یافته ها: نتایج نشان داد که مدل پیشنهادی نسبت به روش های سنتی تخصیص، موجب افزایش ۲۳٪ در بهره وری، کاهش ۱۸٪ در زمان توقف سیستم و ارتقای ۲۹٪ در سطح ایمنی کاری می شود. همچنین تحلیل حساسیت نشان داد که یادگیری تطبیقی مدل در مواجهه با تغییرات ناگهانی بار کاری و محدودیت های نیروی انسانی، نقش موثری در پایداری تصمیم گیری دارد.نتیجه گیری: در مجموع، مدل تصمیم یار هوشمند ارائه شده می تواند به عنوان ابزاری موثر برای مدیران تولید و مهندسان صنایع در جهت بهینه سازی همکاری انسان و ربات در محیط های تولیدی آینده مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تصمیم یار هوشمند ، نیروی انسانی ، ربات همکار ، یادگیری ماشین