دانایی در آموزش هوشمند؛ هم نشینی دانش الگوریتمی و فهم تربیتی

در عصر حاضر، آموزش هوشمند از مرحله یک انتخاب لوکس به یک ضرورت اجتناب ناپذیر در زیست بوم یادگیری تبدیل شده است. با ورود کلان داده ها، یادگیری ماشین و الگوریتم های تطبیقی به کلاس های درس، پارادایم جدیدی شکل گرفته که در آن «دانش» دیگر تنها در ذهن معلم یا صفحات کتاب نیست، بلکه در جریان سیال داده ها و کدهای برنامه نویسی شده جریان دارد. اما چالش بنیادین اینجاست: آیا هوشمندی فناورانه (Smartness) لزوما به معنای دانایی تربیتی (Wisdom) است؟ این مقاله به بررسی نقطه تلاقی و هم نشینی میان «دانش الگوریتمی» (به عنوان نماینده منطق محاسباتی و هوش مصنوعی) و «فهم تربیتی» (به عنوان نماینده شهود، اخلاق و تعامل انسانی معلم) می پردازد. استدلال اصلی مقاله بر این پایه استوار است که آموزش هوشمند کارآمد، حاصل غلبه یکی بر دیگری نیست، بلکه نتیجه دیالکتیک سازنده میان دقت الگوریتم و عمق پداگوژی است. در این راستا، با واکاوی ماهیت داده محوری و محدودیت های آن و مقابله آن با پیچیدگی های روح انسانی در فرایند یادگیری، مدلی از همزیستی ارائه می شود که در آن فناوری به جای جایگزینی معلم، به امتداد توانمندی های شناختی و عاطفی او تبدیل می گردد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: آموزش هوشمند ، دانش الگوریتمی ، فهم تربیتی ، هوش مصنوعی در آموزش ، پداگوژی دیجیتال ، تعامل انسان و ماشین ، اخلاق فناوری آموزشی.