پرورش تفکر انتقادی در عصر الگوریتم ها: چگونه به دانش آموزان «پرسشگری از هوش مصنوعی» را بیاموزیم؟

در دورانی که الگوریتم های هوش مصنوعی مولد قادرند در کسری از ثانیه پاسخ هایی جامع، ساختاریافته و ظاهرا منطقی برای هر پرسشی تولید کنند، نظام های آموزشی با بحرانی وجودی در باب ماهیت «دانستن» و «تفکر» مواجه شده اند. این مقاله با هدف تبیین ضرورت گذار از «سواد دیجیتال» سنتی به «سواد الگوریتمی انتقادی»، به بررسی راهکارهای عملی برای آموزش مهارت پرسشگری از هوش مصنوعی به دانش آموزان می پردازد. استدلال اصلی پژوهش آن است که سهولت دسترسی به اطلاعات پردازش شده توسط هوش مصنوعی، می تواند منجر به «تنبلی شناختی» و پذیرش کورکورانه داده ها شود، مگر آنکه دانش آموزان بیاموزند که هوش مصنوعی نه یک دانای کل، بلکه یک سازه آماری محتمل است. این مقاله در ۸ بخش مجزا، ابعاد معرفت شناختی تعامل با ماشین، روان شناسی اعتماد به اتوماسیون، تکنیک های بازجویی از الگوریتم، و روش های کشف سوگیری های پنهان را واکاوی می کند و مدلی پداگوژیک برای تبدیل کلاس درس به «آزمایشگاه راستی آزمایی» ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

تفکر انتقادی ، سواد الگوریتمی ، هوش مصنوعی مولد ، پرسشگری سقراطی ، توهم هوش مصنوعی ، سوگیری اتوماسیون ، آموزش و پرورش شناختی.