طراحی یادگیری معنادار: رویکردی نو به تعامل و مشارکت دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی مروری طراحی یادگیری معنادار به عنوان یک رویکرد نوین در ارتقای سطح تعامل و مشارکت فعال دانش آموزان در محیط های آموزشی مدارس تدوین شده است. در نظام های آموزشی سنتی، یادگیری اغلب به صورت سطحی و حافظه محور دنبال می شد که منجر به کاهش انگیزش و عدم توانایی دانش آموزان در کاربرد آموخته ها در موقعیت های واقعی زندگی می گشت. با ظهور نظریه های ساختن گرایی و تاکید بر پیوند میان دانش پیشین و اطلاعات جدید، مفهوم یادگیری معنادار به کانون توجه سیاست گذاران آموزشی تبدیل شده است. این مطالعه نشان می دهد که طراحی محیط های آموزشی الهام گرفته از تجربیات واقعی و بهره گیری از فناوری های تعابلی می تواند شکاف میان مفاهیم انتزاعی و کاربردهای عملی را پر کند. یافته های حاصل از بررسی متون نشان دهنده آن است که یادگیری معنادار تنها در سایه تعاملات اجتماعی سازنده، بازخوردهای مستمر و ایجاد چالش های ذهنی متناسب با ظرفیت های شناختی دانش آموزان محقق می شود. همچنین، نقش معلمان از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر تغییر یافته و آن ها باید محیطی را فراهم آورند که در آن دانش آموزان احساس مالکیت نسبت به یادگیری خود داشته باشند. مشارکت والدین و جامعه نیز به عنوان یکی از بازوهای حمایتی در این مسیر شناخته شده است که می تواند پایداری یادگیری را تضمین نماید. در نهایت، این مقاله بر ضرورت بازنگری در طراحی تکالیف و فعالیت های درسی به سمت پروژه محوری و حل مسئله تاکید دارد تا از این طریق، انگیزش درونی فراگیران تقویت شده و بهزیستی روان شناختی آن ها در محیط مدرسه بهبود یابد. تبیین راهکارهای عملیاتی برای غلبه بر چالش های محیطی در مناطق مختلف نیز از دیگر دستاوردهای این نوشتار است.

کلیدواژه ها:

یادگیری معنادار ، مشارکت دانش آموزان ، طراحی آموزشی ، تعامل پداگوژیک ، یادگیری عمیق