گذار از تخته سیاه به هوش مصنوعی: معلم و تصمیم گیری در آموزش نوین

تحول دیجیتال در قرن بیست و یکم، نظام های آموزشی را با سرعتی بی سابقه دگرگون کرده است. گذار از ابزارهای سنتی مانند تخته سیاه و گچ به سامانه های پیچیده مبتنی بر هوش مصنوعی (AI)، تنها یک تغییر ابزاری نیست، بلکه نشانگر تغییری بنیادین در پارادایم های یاددهی-یادگیری و به ویژه در ماهیت «تصمیم گیری» معلم است. در کلاس های سنتی، معلم بر اساس شهود و مشاهدات آنی تصمیم گیری می کرد، اما در عصر هوش مصنوعی، این تصمیمات بر داده های کلان و تحلیل های الگوریتمی استوار شده اند. این مقاله با بررسی ابعاد مختلف این گذار، به تحلیل نقش معلم به عنوان یک «طراح آموزشی داده محور» می پردازد. چالش های اخلاقی، تغییرات پداگوژیک، و الزامات بومی سازی این فناوری در بستر آموزشی ایران از محورهای اصلی بحث هستند. نتایج نشان می دهد که هوش مصنوعی جایگزین معلم نخواهد شد، بلکه معلمانی که از هوش مصنوعی بهره می برند، جایگزین آن هایی می شوند که در برابر این تغییر مقاومت می کنند. این پژوهش بر لزوم بازتعریف صلاحیت های حرفه ای معلمان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی:هوش مصنوعی در آموزش ، تصمیم گیری معلم ، تکنولوژی آموزشی ، پداگوژی نوین ، داده کاوی آموزشی ، اخلاق در هوش مصنوعی ، تحول دیجیتال ، آموزش در ایران.