روش تدریس واحد برای دانش آموزان نابرابر؛ یک چالش ساختاری

نظام های آموزشی متمرکز، غالبا بر پایه پیش فرض های یکسان انگاری شناختی و اجتماعی دانش آموزان بنا شده اند. این مقاله به بررسی انتقادی پدیده «روش تدریس واحد» در کلاس هایی می پردازد که از دانش آموزانی با پیشینه های فرهنگی، اقتصادی و توانایی های شناختی نابرابر تشکیل شده اند. استدلال اصلی پژوهش حاضر این است که اعمال یک شیوه آموزشی استاندارد و یکنواخت بر جمعیتی ناهمگن، نه تنها به عدالت آموزشی منجر نمی شود، بلکه به شکاف های ساختاری دامن زده و نابرابری های بیرون از مدرسه را در درون نظام آموزشی بازتولید می کند. با واکاوی مبانی فلسفی، جامعه شناختی و روان شناختی، این نوشتار نشان می دهد که چگونه نادیده گرفتن تفاوت های فردی در فرآیند یاددهی-یادگیری، منجر به بیگانگی تحصیلی و افت کیفی آموزش می شود.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: عدالت آموزشی ، روش تدریس واحد ، نابرابری ساختاری ، پداگوژی افتراقی ، سرمایه فرهنگی ، نظام آموزشی ایران.