یادگیری پروژه محور (PBL) واقعی: حل مشکلات واقعی محله و شهر توسط دانش آموزان.

نظام های آموزشی مدرن در حال گذار از رویکردهای حافظه محور و انتزاعی به سوی پارادایم های موقعیتی و بافت مند هستند. در این میان، یادگیری پروژه محور (Project-Based Learning - PBL) به عنوان یکی از کارآمدترین استراتژی های پداگوژیک، پتانسیل عظیمی برای پر کردن شکاف میان تئوری های آکادمیک و واقعیت های اجتماعی دارد. این مقاله با تمرکز بر مفهوم «PBL اصیل»، به بررسی چگونگی تبدیل کلاس درس به یک اتاق فکر شهری می پردازد که در آن دانش آموزان نه به عنوان گیرندگان منفعل دانش، بلکه به عنوان شهروندان فعال و حل کنندگان مسائل واقعی محله و شهر خود عمل می کنند. با عبور از پروژه های نمادین و ماکت سازی های ساده، این رویکرد بر مداخله مستقیم در چالش های زیست محیطی، ترافیکی، اجتماعی و فرهنگی تمرکز دارد. مقاله حاضر با واکاوی مبانی نظری سازنده گرایی اجتماعی و نظریه یادگیری موقعیتی، چارچوبی عملیاتی برای طراحی، اجرا و ارزشیابی پروژه هایی ارائه می دهد که مرزهای مدرسه را درمی نوردند. تحلیل نقش معلم به عنوان تسهیل گر و شبکه-ساز، بررسی دینامیک های تعامل با نهادهای شهری (مانند شهرداری ها و شوراهای محله) و ارائه مدل های سنجش عملکردی، از محورهای اصلی این پژوهش است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: یادگیری پروژه محور (PBL) ، آموزش مکان محور (PBE) ، عاملیت دانش آموز ، حل مسئله شهری ، مسئولیت اجتماعی ، برنامه درسی موقعیتی.